Nowy rok, nowe postanowienia, nowa ja! Podejrzewam, ze kazdy mial jakies noworoczne postanowienie, przynajmniej raz w zyciu. Niektorzy co roku cos sobie postanawiaja. Najczesciej jest tak, ze w 2016 w koncu zrobia to, czego nie dokonali w 2015, po tym, jak tego nie zrobili w 2014, jak to wczesniej zaplanowali w 2013.

Tak, moi drodzy. Podobno do 15 sytcznia okolo 90% wszystkich noworocznych postanowien zostaje zlamanych. A jakie sa najbardziej popularne? Oczywiscie w zaleznosci od tego, gdzie czytamy, ale najczesciej pojawiaja sie:

1. Schudnac

2. Rzucic palenie

3. Cwiczyc

4. Pic mniej

5. Spedzac wiecej czasu z rodzina

Ja dotrzymalam jednego noworocznego postanowienia – zeby zadnych postanowien nie robic. Udalo sie wytrzymac wiele lat. Latwo nie bylo, ale dalam rade. W tym roku sie zalamalam. Postanawiam, ze schudne, bo bede mniej jesc i wiecej cwiczyc. Przypieczetuje to postanowienie czekolada, jedzona na kanapie.

Postanawiam rowniez, ze czas spedzony z rodzina jest niczym niezastapiony. W zwiazku z tym bede dzieci do ojca czesciej wysylac.

Lamka wina uczcze postanowienie, ze bede mniej pic. Moze dwoma lampkami. Albo trzema.

A jakie sa Wasze postanowienia? Albo, jesli ich nie robicie, to jakie byloby? Albo, dlaczego nie robicie noworocznych postanowien?

No to na zdrowie! Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku. Oby byl lepszy niz 2015. O wiele lepszy.

Najgorsze Boze Narodzenie przytrafilo mi sie piec lat temu. W lipcu 2010 roku wyladowalam w Anglii, z dwojka dzieci i dwoma walizkami. Nie znalam tutaj nikogo. Oczywiscie w ciagu piecu miesiecy nie poznalam nikogo na tyle dobrze, aby z nimi spedzac Swieta. Ustalajac z ojcem dzieci co robimy zgodzilam sie, aby on mial dzieci od 25 grudnia. Naiwnie myslalam, ze byc moze maz (wciaz jeszcze oficjanie) i jego rodzina zaprosza mnie, chociaz na godzine, zebym nie byla sama. Bo wiedzieli, ze nikogo nie znam. A nikt nie powinien byc sam tego dnia. O naiwnosci ty moja. Ojciec dzieci zebral do samochodu z samego poranka, a ja zostalam w domu. Sama. Wtedy wypilam cala butelke wodki. Szybko. Pijana totalnie  poszlam szukac papierosow (pomimo, ze nie pale, ale jakos tak mnie naszlo…) w lokalnym Tesco (zamkniete, oczywiscie), na stacji benzynowej (tez zamknieta), w jakims barze moze… nic nie bylo otwarte. Ludzi na ulicach tez nie bylo. Wrocilam do domu, bez papierosa, i usnelam na kanapie.

Na drugi dzien obudzilam sie, z olbrzymim kacem, ale za to z zacietoscia, ktora pozwolila mi dokumentnie zapoznac sie z angielskim prawem rozwodowym – dowiedzialam sie wtedy, ze moge sie rozwiezc po szesciu miesiacach mieszkania w Anglii (a nie po roku, jak mnie poinformowal prawnik). W styczniu zlozylam wniosek o rozwod.

To byly najgorsze Swieta w moim zyciu.

W tym roku Swieta z kolei sa najsmutniejsze. Patrze na zdjecia z zeszlego roku, na cudowne chwile, ktore dzielilysmy ze wspanialym czlowiekiem, ktorego juz nie ma. Wiedzialam, ze bedzie mi smutno. Ale nie myslalam, ze bedzie mi az tak zle.

Nigdy nie lubilam Swiat. Ok, moze jako dziecko, ale pozniej juz nie. Glownie ze wzgledow logistycznych – rodzina rozsiana po calym swiecie, ciezko zorganizowac jakis sensowny podzial wizyt. Nie wyglada mi na to, ze w najblizszym czasie Swieta polubie. Byc moze w przyszlym roku zrobie to, co sprawdzalo sie najlepiej do tej pory  – wyjade do cieplych krajow.

Kto lubi snieg? Ja nie. Najwspanialsze Swieta zawsze mialam w cieplych klimatach, ze sloncem, a nie sniegiem. Prosze bardzo, mozecie mnie zlinczowac. Nie lubie zimy, nie lubie zimna, nie lubie sniegu. I tak, jak najbardziej, pochodze z Polski (bo to standardowy komentarz, gdy mowie, ze nie lubie zimy, to: Ale przeciez Ty jestes z Polski!! – bo w Polsce zimy epokowe, ze sniegiem i niedzwiedziami polarnymi. Ok, moze nie az tak bardzo, ale w porownaniu z tutejszymi 10 stopniami, temperatury polskie typu -10 to powazna sprawa).

Osobiscie od sniegu zdecydowanie wole biala czekolade. W sumie bialej nie lubie tak bardzo, ale balwany czarne byc nie moga, wiec jest biala czekolada.

A mowie o tych balwanach:

Balwany maja glowy wypelnione skittles (groszkami kolorowymi), wiec miejmy nadzieje, ze jak mu sie glowe rozlupie (brzmi brutalnie!) to groszki sie rozsypia kolorowym dywanem.

O oto jak powstaly balwany (przy pomocy mojej i Oli):

1. Roztopilysmy biala czekolade. Wczesniej kupilam gumowe okragle foremki, takie jak w tym linku. Lyzeczka posmarowalysmy foremki czekolada. Gdy zastygla, druga warstwa. Porada: koncowa warstwa czekolady powinna byc dosyc gruba, bo inaczej puste polowki czekoladowe beda pekaly.

2. Po wyjeciu czekoladowych ‘miseczek’ z foremek wypelnilysmy jedna polowke groszkami, pozniej druga polowka przykrylysmy, i skleilysmy polowki roztopiona biala czekolada (paluchem wystarczy posmarowac, i sie skleja).

3. Na papierze do pieczenia roztopiona czekolada narysowalysmy roztopiona dolna czesc balwana, polozylysmy na niej ‘glowe’, z patyczkow czekoladowych zrobilysmy rece, z groszkow guziki, a kapelusz (tez sklejony roztopiona czekolada) powstal z ciastek czekoladowych oreo i z czekoladowych guzikow.

I tyle. Czasochlonne, ale dosyc latwe i niedrogie, a ile przy tym zabawy!

Wideo z instrukcjami tutaj.

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dzwięk troche niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widziec naprawde zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzec
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a bedziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiac o miłosci
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

ks. Jan Twardowski

Ola przyniosla do domu gliniana wersje Piegusa (naszego psa), ktora ulepila z dziadkiem. Niestety, Piegusowi urwala sie noga.

Dziecko z ufnoscia przyszlo do swojej ulubionej matki (ulubionej, bo innej nie ma, z braku wyboru Matka zostaje Matka Roku co roku) i poprosilo o przyklejenie nogi.

Matka super klej wziela, z zapalem zlapala psa, zeby mu lape przykleic.

Niestety. Urwalo sie ucho.

Ola nie rozumiala, dlaczego matka zaczela sie smiac. Humor calej sytuacji jakos jej bokiem przeszedl. Dziecko siedzi z buzia w podkowke, i nieufnie patrzy na matke, ktora przekonuje, ze nie szkodzi, ucho tez sie przyklei!

Nawet nie wiem, jak to sie stalo. Kiedy z najwieksza uwaga, starannoscia i delikatnoscia podnioslam psa, zeby mu ucho przykleic, ogon tez odlecial.

Ola zanosi sie lzami. Matka zanosi sie smiechem.

Biedny pies, przyszedl do szpitala ze zlamana lapa, i zamiast sie wyleczyc to stracil ucho i ogon…

Kiedy ostrzeglam Ole, ze moze powinna Piegusa zabrac z moich dloni zanim straci kolejne czesci ciala Ola niesmialo rowniez sie usmiechnela. I chociaz psa udalo sie posklejac, i Ola cala sytuacje uznala – w koncu – za dosyc zabawna, mysle, ze Szpital Matki pozostanie pusty przez jakis czas….