Po dzungli byla wyspa Tioman. Tioman jest jedna z 10 najpiekniejszych wysp na swiecie (Times). Pojechalismy, i sie zakochalismy. Kazdy, absolutnie kazdy powinien chociaz raz w zyciu tam pojechac. Dlaczego? Zobaczcie sami na zdjeciach.

[more]

Z KL wybralismy sie autobusem do miasteczka Mersing. Podroz byla dluga – od 23 do 5 rano. Wyladowalismy w tym Mersing o 5 rano, a najblizsza lodz na wyspe Tioman odplywala o 9 rano.

Zatem kilka godzin czekania w zajszczanej poczekalni. Ale za to nad brzegiem morza.

Lodz plynela poltorej godziny. Morze bylo cudownie lazurowo-niebiesko-morskie.

Doplynelismy do wioski Tekek. Tekek to glowna wioska na wyspie Tioman. Na wyspie nie ma drog, ani niczego takiego. Jest tylko jedna glowna droga, ktora laczy Tekek z jakas inna wioska (nie pamietam nazwy), i to by bylo na tyle.

Czekal na nas autobus, ktory zawiozl nas do naszeog osrodka. Po drodze widzialam cala mase sklepow bezclowych (bo Tioman to strefa bezclowa, stad latwo dostac sie do Singapuru). Ale co to byly za sklepy! Przed jednym na przyklad siedziala baba, robila na drutach, i sprzedawala przekaski.

Nasz osrodek, Bejraya, to jedyny miedzynarodowy hotel na calej wyspie. Goscie mieszkaja w domkach. Nasz domek byl z widokiem na morze, tuz przy samej plazy.

Caly osrodek przecudownie zatopiony w zieleni. W osrodku wiele atrakcji, min. SPA, jazda na osiolku, swietne pole golfowe, trzy baseny i kilka restauracji.

W SPA mozna sie poddac np. ayuwerdic massage (ajuwerdura???). Co tez uczynilam.

Wiele pisala nie bede, bo zdjecia najlepiej oddadza urok wyspy Tioman. ale wiem na pewno, ze bardzo chcialabym tam wrocic.

Ktoz nie chcialby wrocic do raju? 

Noca w dzungli jest przerazajaco. Mozna zobaczyc mnostwo insektow, pajakow, i jadowitych stworzen, ktore sobie spia.

[more]

Niestety, nam sie nie udalo ich zobaczyc. Z dwoch powodow. 1. Padalo, i spacer noca po dzungli zostal odwolany; 2. Zuzia byla absolutnie przerazona zyjatkami dzungli w dzien, zatem noc nie wchodzila w rachube; 3, i przede wszystkim: balam sie o Ole, ze ja cos uzre, cos sie przyczepi…

No i nie poszlismy na spacer noca. Ale za to drugiego dnia poszlismy na tzw. canopy walkway, czyli spacer ponad dzungla, sznurkowym mostem, na wysokosci  40 metrow. Bardzo, bardzo mi sie podobalo. Matt'owi nieco mniej, gdyz mial na plecach Ole, a Matt z reguly boi sie wysokosci, wiec z Ola na plecach bal sie nawet bardziej. 🙂

Po spacerze mostem nasz przewodnik zabral nas na spacer po dzungli. Jak to okreslil, wezmie nas na latwa trase, bo mamy dzieci.

Trasa "latwa" okazala sie morderczym, prawie godzinnym spacerem pod stroma gore, po wystepach, korzeniach, sliskim blocie….

Biedny Matt, niosl na plecach Ole, zasapal sie, zapocil…

Nogi mu sie po tym 'latwym' spacerze trzesly caly dzien, ha ha ha. Az strach pomyslec, jaki byl 'trudny' szlak.

Zuzia dzielny piechur,  doszla sama do konca. Nawet ja bylam zmeczona, a Zuzia dzielnie, z malym tylko narzekaniem, i doszla….

A tak wygladal Matt po przebyciu LATWEGO SZLAKU: 

Kolejnym naszym doswiadczeniem byla wyprawa do Lata Berkoh – najpierw lodzia po rzece, a pozniej krotki spacer, i juz przed naszymi oczami rozciagaly sie takie cudne widoki jak ten:

Podczas tej wyprawy kazdy z nas zaliczyl pijawke. Najpierw Matt. Nawet nie poczul, ze ja mial, dopiero zobaczyl, ze mu noga krwawi. Pozniej ja. Poczulam male swedzenie, ale myslalam, ze to komar. Gdy sprawdzilam po kilku minutach, zobaczylam pijawke. Pijawek nie nalezy odrywac, gdyz wstrzykuja one pewne substancje, ktore zapobiegaja krzepnieciu krwi. Zatem jesli oderwiemy pijawke, bedziemy krwawic przez pol godziny, lub dluzej. Najlepiej dac sie jej najesc, po 40 minutach sama odpadnie.

Ale moja pijawka dopiero sie doczepila, zatem przewodnik ja oderwal (nie zdazyla sie nawstrzykiwac jeszcze). I rzeczywiscie, nie krwawilam. Ale Zuzia zaczela plakac bardzo. Powiedziala, ze sie boi pijawek, i ze nigdzie juz nie pojdzie. Wytlumaczylam jej, ze tylko dwie pijawki byly na calym swiecie, tata mial jedna, mama druga, i wiecej juz nie ma pijawek.

W tej chwili Zuzia, pokazujac paluszkiem na naszego przewodnika, cichutko wyszeptala: mama, ten pan ma pijawke na stopie.

O kurcze! Rzeczywiscie mial. Ale trzezwo i rezolutnie powiedzialam: ach, to nie pijawka, to komar, prawda? Przewodnik zalapal i potwierdzil.

Jakby tego bylo malo, w lodzi okazalo sie, ze i Zuzia ma pijawke na nozce! Ups. Przewodnik pijawke oderwal, a Zuzia w placz! I wyje, i wyje, i placze: A mowilas, ze tylko dwie pijawki byly!!!!!!!!!!!

Udalo mi sie wybrnac, bo powiedzialam, ze pewnie te dwie pijawki to byla mama i tata, i oni mieli dzidziusia, o ktorym ja nie mialam pojecia, i ten dzidzius sie do Zuzi przyczepil, ale teraz to juz na pewno nie ma zadnych innych pijawek…

Zuzia do dzisiaj nie lubi dzungli 🙂

Ponizej kilka zdjec innych zyjatek z dzungli: stonoga,

tzw. army ants, ktore wszystko robia razem. Zobaczcie, jaki piekny szereg utworzyly tutaj:

gigantyczne mrowy. Ta akurat jest zdechla, ale niosa ja mrowki normalnego rozmiaru. Zobaczcie, jaka olbrzymia jest ta zdechla (porownajcie z zywymi normalnymi mrowkami):

I jeszcze na zakonczenie dwa zdjecia z dzungli: wioska Kuala Tahan (to chyba byl sklep z pamiatkami):

Oraz nasz domek na zewnatrz. Ciekawy o tyle, ze jest to typowy dom malajski. Budowany na palach, drewniany, i oczywiscie w otoczeniu zieleni.

I to by bylo na tyle z dzungli. Jeszcze tylko podroz powrotna lodzia (3 godziny), potem autokar do Kuala Lumpur, i zegnaj, przygodo, witaj, wyspo Tioman!

A i owszem, dlaczego nie. Ola zniosla dzungle chyba najlepiej z nas wszystkich. Za to Zuzia poczatkowo byla bardzo podekscytowana, ze zobaczy najprawdziwsza dzungle. Do czasu. Gdy juz zobaczyla, to sie przerazila. Pod koniec naszej wyprawy bala sie juz wszystkiego – mrowek, much, a nawet powietrza i swiatla….
Ale zacznijmy od poczatku.

[more]

Podroz z Kuala Lumpur do Taman Negara (czyli parku narodowego, czyli dzungli w Malezji) zajela nam kilka godzin. Wygodnym autobusem, trzeba przyznac.

Dojechalismy do 'przedsionka dzungli', czyli takiego miejsca, gdzie kazdy musi sie zarejestrowac zanim zapusci sie w glab lasu. Musielismy tam poczekac (2 godziny) na lodz, ktora miala nas zawiezc wewnatrz dzungli, do wioski Kuala Tahan, gdzie znajduja sie domki. Czekanie umilali nam trzej panowie, ktorzy pracowali w 'poczekalni' – w wolnych chwilach wyciagali gitary, i brzdakali sobie, podspiewujac przy tym.

Same lodzie byly cudne. Zbite z kilku desek, z doczepionym daszkiem. Matt (inzynier, bylo nie bylo) do dzis sie nie moze nadziwic, jakim cudem te lodzie utrzymywaly sie na powierzchni!

Podroz lodzia z 'poczekalni' do Kuala Tahan zajela nam 3 godziny. Ale co to byla za podroz! Zamknijcie oczy, i wyobrazcie sobie, poczujcie wszystkimi zmyslami: cudne widoki, zielono, gaszcz, las, liany, upal, zapach dzungli (dzungla pachnie roznie; czasami jak jasmin, czasami jak zbutwiale liscie, czasami jak slonce, a czasami jak ogorki kiszone. Naprawde!). Do tego wszystkiego zwierzeta (nie jestem pewna, co to bylo, ale jakies gazele czy inne lanie, i chyba bawoly jakies?), ktore przyszly do wodopoju. Niektore zwierzeta koily pragnienie, inne, niewzruszone dzikim wyciem silnika lodzi, leniwie chlodzily sie w burych odmetach wody, a jeszcze inne przechodzily sobie srodkiem rzeki z jednego brzegu na drugi. Byly tez malpy, wesolo brykajace na brzegu.

Widzielismy rowniez ciemnoskora matke, ukryta w cieniu drzew. Stala na brzegu, na plecach w chuscie jedno dziecko, w ramionach drugie, dwojka maluchow uczepiona spodnicy matki, i kilka dzieciakow stojacych w wodzie i ze zdumieniem obserwujacych nasza lodz. Byla to rodzina z lokalnego plemienia. Mieszkaja w dzungli.

Szczescie nam sprzyjalo. Gdy dojechalismy do wioski Kuala Tahan, zdazylismy zacumowac w 'plywajacej restauracji' (tutaj mielismy przesiasc sie do innej lodzi, ktora miala nas zawiezc do naszego osrodka. Nasz osrodek byl jeszcze glebiej w dzungli), i w tej chwili wybuchla porzadna burza. W jednej chwili zrobilo sie ciemno, szaro, i lunelo! Grzmialo, blyskalo sie, i lalo jak z cebra. Naprawde, takiej ulewy nigdy nie widzialam. Przez deszcz nic nie bylo widac na kilka metrow.

Wlascicielka restauracji, Aborygenka, wyciagnela kawalek drewna, zaplila je, i zaczela kadzic dymem na wszystkie strony swiata.

Powiedziala, ze Aborygeni pala to drewno gdy chca przepedzic deszcz. Malo byla skuteczna, bo wciaz padalo.

Gdy dojechalismy do naszego osrodka, poszlismy od razu do domku. Chociaz wzielismy sobie najlepszy dostepny domek, luksusow, oczywiscie, nie bylo. Ale hej, nie przyjechalismy do piecio gwiazdkowego hotelu w wielkim miescie, tylko do dzungli, nie? Zatem spalismy w domku z karaluchami, mrowkami, jaszczurkami, i oczywiscie wszechobecnymi komarami, od ktorych bylo az ciemno pod sufitem.

Mattowi zajelo dobre pol godziny rozszyfrowanie, jak dziala prysznic (udalo sie w koncu, po tym, jak moj maz zostal caly zmoczony, calkiem przypadkiem).

Gdy sie nieco rozpakowalismy, poszlismy na kolacje. I O MOJ BOZE! Widok z tarasu jadalnego wynagrodzil wszystkie insekty w domku, wszystkie ugryzienia, wszystkie niewygody i wilgotnosc powietrza.

Widok byl po prostu PRZECUDOWNY!

Przed nami sciana zieleni, a na dole plynela sobie rzeka, wartka po deszczu, leniwa gdy nie padalo….

A nad drzewami unosily sie geste opary bialej mgly…..

Bylam totalnie zauroczona. Totalnie. Zreszta, zobaczcie sami.

CDN.