Rano pojechałam do warsztatu.

Przemiły pan kazał mi usiąść i poczekać, że zaraz się mną ktoś zajmie. Usiadłam sobie, i czekałam. Po pół godzinie mniej więcej podszedł do mnie mechanik.

– To ty chciałaś opony zmieniać?

– No tak, ja.

– To daj mi klucz.

Pomyślałam sobie, że chce klucz do odkręcania koła, bo na stronie internetowej, gdzie kupowałam te opony to kazali koniecznie mechanikowi pokazać, gdzie jest klucz.

– O, ale ja nie wiem, gdzie on jest – powiedziałam. To ja z tobą pójdę, pokażesz mi, i będę wiedziała na przyszłość – ucieszyłam się.

Mechanik popatrzył na mnie jakby nie wiedział, o co mi chodzi, ale ja, niezrażona w ogóle, mówie:

– No to chodź, idziemy!

Poszliśmy.

Stanęliśmy przy aucie. Wyjęłam kluczyki z kieszeni, otworzyłam samochód, pewnie klucz gdzieś w bagażniku jest.

On mnie znów o ten klucz prosi. Co on taki niekumaty – myślę sobie. Nie rozumie, że nie wiem, gdzie on jest?

– No przecież ci mówię, że nie wiem, gdzie jest klucz – tłumaczę mu jak dziecku, nieco już zirytowana, bawiąc pilotem do samochodu.

Popatrzył na mnie jakbym była zdrowo walnięta. Po czym wyciągnął dłoń i bez ceregieli wyjął mi kluczyki do auta z ręki.

– Potrzebuję klucz, żeby otworzyć auto i ci te opony zmienić – mówi delikatnie, pewnie żeby wariatki nie urazic.

Zrobiło mi się trochę głupio. To nie potrzebujesz klucza do odkręcenia kół?

Nie potrzebował, bo w moim samochodzie koła jakoś inaczej się zdejmuje….

Teraz sobie pomyślałam, że w takim wypadku powinnam popatrzeć jak, bo pojęcia bladego nie mam jak się je odkręca.

Dzisiaj wkroczyłam do męskiego świata….

Już wiem, co oznaczają te tajemnicze cyferki i literki w tytule…

Zbliża mi się przegląd techniczny samochodu. W zeszłym roku opony miałam dosyć zjechane, więc domyślam się, że w tym roku nie przeszłyby przeglądu. Zatem należało się tym zainteresować.

Ok, wpisałam opony do google. Wyszło mi 167,000,000 wyników (ile to jest tak słownie? 167 milionów?). Nie tędy droga. Małymi kroczkami zajrzałam tu, zajrzałam tam, i się miło zdziwiłam!

Otóż na wielu stronach mogłam wpisać numer rejestracyjny swojego samochodu, i automatycznie pokazało mi, jakie opony są mi potrzebne!* Do wyboru miałam trzy rodzaje. Grzebiąc dalej dowiedziałam się, że rodzaj opony jest jak byk wypisany na samej oponie!

Dowiedziałam się też, że inne opony są potrzebne do szybkiej jazdy, a inne do wolnej.

Pojechałam do warsztatu, gdzie za darmo mi sprawdzili kółka. Okazało się, że do wymiany są dwie opony, w czym jedna jest przecięta (o czym pojęcia nie miałam).

W warsztacie mogą mi wymienić obie za £190. W internecie taki sam komplet mogę mieć za £140 (montaż wliczony w cenę). No to kupiłam. Teraz czekam az przyślą do warsztatu w moim mieście, i trzymam kciuki, że jednak dobre te opony wybrałam… bo się może okazać, że zamiast na nich jeździć to kwiatki w nich będę sadzić….

* W Anglii można sprawdzić sobie model i kolor dowolnego samochodu online wpisując jego numer rejestracyjny. Permanentna inwigilacja, na każdym kroku i pod każdym względem.

No dobra, temat nieco melodramatyczny, ale tak mi się ta piosenka przypomniała.

Chciałam dobrze, i znów nie wyszło. Taki już talent mam, że każdą sytuację, każdą szansę potrafię zmarnować. Czy też tak macie? Czy też może jesteście w czepku urodzeni i wszystko się Wam udaje?

Chociaż z drugiej strony, wszystko, co się dzieje, dzieje się z jakiejś przyczyny i ma jakiś głębszy sens. Przynajmniej ja w to wierzę. Zatem,

Czemu ty sie, zła godzino,
Z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś- a więc musisz minąć.
Miniesz- a więc to jest piękne. 

– Złaź ze mnie, pi***ona głupia s**o z pier***oną tłustą dupą!

– Ty stara, głupia pier***ona p*zdo!

– Pi**ol się!

Tak krzyczało ośmioletnie dziecko do swojej matki. Przez pół godziny. Okładając ją przy tym pięściami.

Kilka wpisów temu wspominałam o pani, która ma 12 dzieci. To właśnie jej syn, który chodzi do naszej szkoły, tak się wydzierał. Nie wiem, o co mu poszło, bo nie widziałam początku, przyłączyłam się do widowiska (które rozgrywało się tuż przed moim oknem) jak dziecko leżało na ziemi, wijąc się jak piskorz, a matka siedziała na nim, próbując go opanować.

Nie oceniam matki ani sytuacji, bo sama pamiętam, jak Ola potrafiła mi takie sceny urządzać. Większość dzieci wpada od czasu do czasu w szał. Ale Ola nie przeklinała. I zastanawiam się – gdzie to dziecko nauczyło się tak mówić? Za młode jest na to, aby inne dzieci w klasie tak mówiły. Nauczyło się w domu. A to już nie jest fajne. Brat tego chłopaka chodzi do klasy z Olą – 5 lat. Ola wiele razy skarżyła się, że on jest niegrzeczny – popycha inne dzieci, bije je, przezywa. Sama słyszałam, jak mówił do Oli – to jest twój pi**olony samochód?

Reakcja matki – jakbym miała przepraszać za każdy czyn wyrządzony przez moje dzieci, to nic innego bym nie robiła, tylko bym przepraszała.

Może i tak. To ja przepraszam, ale nie chcę takiego towarzystwa dla moich dzieci.

Na stare lata nie tylko oczy się psują, ale i gust też, proszę Państwa.

Wczoraj siedzimy sobie z dziewczynami (wszystkie o 8 lat młodsze ode mnie, więc to w sumie nie tak dużo), wódkę pijemy, dzwoni domofon.

– To mój brat – mówi Koniara.

– No, on to jest super ciacho – dodaje Azjatka

– Baaaaardzo przystojny jest – wtrąca Spięta.

Nastawiłam się na modela, zawsze to fajnie na “ciacho” popatrzeć, zwłaszcza po wódce.

Wchodzi. Przetarłam oczy, chyba tyle nie wypiłam? Do pokoju wszedł tak na oko dwudziestolatek. Buzia pryszczata do granic możliwości. Chudy jak patyk. Za długie ręce, za wielkie stopy. Spodnie opierają się na połowie tyłka i widać szare majtki pod spodem. Za to włos wyżelowany na maksa!

To jest to ciacho????

Pamiętacie, jak byliście w szkole, i mamie Waszej zawsze podobał się najbardziej obciachowy chłopak, a ten odjazdowy nie podobał jej się w ogóle?

No. Ja oficjalnie wkroczyłam w wiek “obciachowości”.