Po trzech miesiącach podklejania Kropelką oderwanego żelazka od prostownicy do włosów postanowiłam, że już czas na nowy zakup.

Jak do wszystkiego, porządnie się do tego przygotowałam. Naczytałam się recenzji, posprawdzałam ceny, opinie. Jasno i bez dyskusji wynikało, że niejakie GHD jest mercedesem wśród prostownic. Że najlepiej prostuje, najdłużej służy, włosy są najbardziej jedwabiste po użyciu właśnie GHD.

Poszperałam w internecie i znalazłam super okazję. Za 85 funtów (przesyłka gratis) stałam się właścicielką legendarnej prostownicy, której podobno używają wielkie gwiazdy (chociaż nie wiem, czy mam w to wierzyć, bo czy gwiazdy same sobie w domu prostują włosy? Od tego chyba mają fryzjerów?). W prezencie dostałam też kosmetyczkę i matę odporną na gorąco. To na wypadek, gdybym prostownicę, jeszcze gorącą, zapragnęła zapakować do torebki – można ją wtedy w tą matę zawinąć – i zabrać ze sobą. Na przykład na randkę. Bo w sumie to takie normalne, że w czasie randki człowiek leci do toalety włosy sobie podprostować.

Z radości się prawie posikałam jak poczta przyniosła mi to cudo. Od razu wzięłam się do prostowania.

Ale się okazało, że prostownica jakaś taka mała (wszystko tutaj jest małe, nawet cholerne prostownice!), żelazka krótkie i niezbyt szerokie, nie ma regulacji ciepła, a włosy jak były sianowate, tak są sianowate, o jedwabiu mogę tylko pomarzyć, albo założyć jedwabną bluzkę, jak mi się chce jedwabiu. No a spirale, które niby miała robić ta prostownica, rozpadają się zanim zdążę wypowiedzieć GHD.

Nie wszystko złoto, co się świeci, moi drodzy, i czasami mercedes niekoniecznie jest dla nas. Ja chyba wolałabym fiata, za połowę tej ceny.

Powrót do Anglii po wakacjach zawsze, ale to zawsze sprawia na mnie wrażenie przywdziewania starej rękawiczki zrobionej z najlepszej skórki.

Bardzo wygodnej, wysłużonej, ulubionej, idealnie dopasowującej się do mojej dłoni, bo już na pamięć zna każdą zmarszczkę i każde zagięcie palca. Nieco zużytej, ale wciąż jeszcze w świetnej formie. Nie wzbudzającej już jednak większych emocji.

Po wylądowaniu to samo rozczarowanie – znowu pada? Rano to samo uczucie, że jest szaro i brak słońca. Potem po otworzeniu szafy ten sam dylemat, co założyć, bo nie za ciepło, i może padać… i uczucie zniechęcenia, że znów trzeba założyć te same ciemne, jesienne ubrania, a letnie sukienki, po upraniu, znów wylądują w torbie pod łóżkiem, czekając na kolejne wakacje.

Wsiadając do samochodu będę się czuła, jakbym to wczoraj zaparkowała. Naturalnie przyjdzie mi jazda po lewej stronie i nie będę się zastanawiała, w którą stronę mam pojechać na rondzie. Tylko trochę zdziwi mnie uprzejmość ludzi na drodze, i łatwość, z jaką kręci się kierownica (na zasadzie kontrastu z samochodem mamy, który wspomagania nie ma).

W supermarkecie łezka się w oku zakręci na widok malutkich pojemniczków z malinami (tutaj nikt nie kupuje na kilogramy, jak w Polsce) i szklarniowych ogórków (każdy takiej samej długości), ale później już naturalnie w koszyku wylądują angielskie Wheetabix (otręby w kostce, na śniadanie) i plasterki szynki w plastikowym opakowaniu. Pajda chleba ze smalcem i świeżym pomidorem pójdzie szybko w zapomnienie.

Dzieci znów zaczną się kłócić, tak jak to robią codziennie (czemu nie kłóciły się pod blokiem w piaskownicy???), sąsiedzi poczęstują herbatką (już się nie dziwią, że piję bez mleka) i ciasteczkiem, a pan listonosz przywita nas uśmiechem i słowami: O, już wróciłaś! Jak się udały wakacje?

Jedyna rzecz, która wydaje się dziwaczna to to, że w radio mówią …. po angielsku. Jutro się przyzwyczaję.

Jakbym się martwiła cały czas, to byłabym chuda jak Paryżanka. Bo jak się martwię, to nie chce mi się jeść. A od dawien dawna wiadomo, że nie można być ani zbyt chudym, ani zbyt bogatym.

Ale lata tłamszenia w sobie negatywnych uczuć i odsuwania zmartwień “na jutro” odniosły skutek. Wytrenowałam się doskonale, i teraz już nie chce mi się martwić rzeczami, których nie mogę zmienić, nie rozważam możliwych scenariuszy, nie zastanawiam się, co by było gdyby, nie próbuję na siłę zmieniać rzeczy niezmienialnych. Cieszę się chwilą obecną. Żyję wręcz trochę płytko, bez wgryzania się w głębszy sens rzeczy. Ale tak musiałam, żeby przetrwać.

Ponieważ stresy uparcie upycham po kątach, równie uparcie dopisuje mi apetyt. A w pewnym wieku podobno ubywa już masy mięśniowej i samo wąchanie ciastka (a może i piwa….) przyczynia się do nowych zaokrągleń.

Niektóre z nich, jak na przykład te dwa co mam na przodzie, przy ramionach, zwane piersiami, są nawet całkiem fajne. Ale inne, też na przodzie, ale nieco niżej (brzuch!) już tak nie radują. Również masywne uda, uważane za symbol piękności w starożytnej Grecji, raczej nie cieszą w dzisiejszych czasach.

Dzisiaj jestem w nastroju ‘rozważalnym’, nieco nastrojowym, więc próbuję zdeterminować, czy tak naprawdę wolałabym być gruba, czy też chuda ale z wieczną depresja…

Może na duchu podnosiłyby mnie uwagi ludzi: Ale ty jesteś chuda, powinnaś trochę przytyć!