Strach mnie oblecial. A moze nie strach, raczej uczucie trudne do opisania.

Ostatnio mam fiola na punkcie porzadkowania i zamykania i sprzatania i pozbywania sie starych rzeczy (moja kolezanka stwierdzila, ze to ma glebsze podloze, i ma calkowita racje, to ma glebsze podloze).

Zajrzalam do starej skrzyni, takiej z metalowymi okuciami. Chowalam tam ciuchy, za male juz na Zuzie a za duze na Ole.

I polowa z tych ubran pasuje jak znalazl na Ole… A ja pamietam, zupelnie jakby to bylo wczoraj, w tym sklepie kupowalam ten dres niebieski, i Zuzia miala go na urodzinach kolezanki w zlobku… A ta sukienka, Zuzia dostala ja od mojej mamy, i sukienka byla na nia za duza… A ten sweterek, juz za maly nawet i na Ole, zostal wydziergany na drutach przez prababcie dziewczynek….

Zakrecila mi sie lza w oczach. Dziecinstwo mija tak szybko. I nigdy juz nie wraca. Zostaja tylko wspomnienia.