Kolezanka z pracy odchodzila wczoraj na emeryture. Kanapeczki, ciasteczka, herbatka…. przed odejsciem chciala sie jeszcz przysluzyc, i postanowila, ze pozbedzie sie faksu, ktorego nikt nigdy nie uzywa. Od lat. Mlodziez dzisiaj to chyba juz nie wie, co to w ogole faks jest….

Faks jest w malym biurze, ktore przylega do biura glownego. Slysze w pewnym momencie bang, bang, wali cos w sciane.

– Nie stresujesz sie az tak bardzo, ze glowa w sciane walisz? pytam zartobliwie.

– Nieee, tylko kabel od faksu odrywam (kabel byl przypiety metalowymi zszywkami do sciany).

Po 10 minutach nagle nie ma internetu. Pytam, czy czasem nie odlaczyla.

Kolezanka nagle zrobila sie biala jak sciana.

– O Jezu, o Jezu, o Jezu, o Jezu – zaczela jeczec…

Patrze na kolezanke, a ona w jednej dloni trzyma kabel i rozlacznik telefoniczny. W drugiej  nozczki.

Po dluzszym dochodzeniu, i po tym, jak juz sie uspokoila na tyle, ze mogla mowic, udalo mi sie z niej wydobyc, ze zaczynajac od faksu ciagnela kablel, idacy po scianie, az doszla do rozlacznika, do ktorego faks byl wpiety. Kabel za rozlacznikiem sie dalej gdzies ciagnal. A ze kolezanka nie mogla odlaczyc kabla od faksu, a dalej za rozlacznik sie dostac nie mogla, bo staly tam szafki z dokumentami, to zlapala za nozyczki, i ciach, ciach, kabel odciela….

Pozbawiajac tym samym calego biura internetu. I odlaczajac serwer….

Oczywiscie o pracy juz mowy nie bylo – niesamowite jak dzisiejsze biura silnie polegaja na internecie, bez internetu nie mozna zrobic juz nic!

Wiec wypilysmy herbatke, zjadlysmy kanapeczki i ciasteczka, a kolezanka na emeryture odeszla w wielkim stylu – tego dnia na pewno nikt szybko nie zapomni…

A my w biurze zadzwonilysmy do naszej firmy IT, ktora bedzie musiala szkody naprawic… Kolezanka zaoferowala, ze zaplaci za szkody wyrzadzone, ale szefowa wszystko przyjela z lekkim sercem, stwierdzajac:

– Shit happens…

Bylam wczoraj w szpitalu. Lekarz pierwszego kontaktu mnie skierowal, bo moj poziom cholesterolu kwalifikuje sie na specjalistyczne leczenie.

Gdy lekarz wykryl, ze mam bardzo wysoki cholesterol (313 mg/dL) nie za bardzo sie zmartwila, stwierdzila, ze przy niedoczynnosci tarczycy (ktora ja mam) to normalne, i ze zobaczymy jak bede brala hormony na tarczyce, czy mi sie cholesterol poprawi.

Nie poprawil sie. Wiec skierowala mnie do szpitala do specjalistycznej klinki. Poszlam 3 miesiace temu. Powiedzieli mi, ze u mnie to genetyczne (moja Mama tez ma i zawsze bardzo wysoko cholesterol miala), i zaproponowali mi statyny. Powiedzialam, ze moze ja sprobuje jeszcze przez jakis czas zdrowiej sie odzywiac, chociaz moja dieta jest wcale niezla. Przez 3 miesiace jadlam o wiele mniej masla i swojej ulubionej kielbasy.

Poziom cholesterolu pozostal niezmieniony, niestety. 😦 Wiec stalo sie. Bede brala statyny. Duzo sie naczytalam o efektach ubocznych, wiec troche sie boje. Ale co robic, trzeba chyba sprobowac… Chociaz wcale nie wiem, czy ryzyko zawalu u mnie jest podwyzszone, pomimo cholesterolu.

Czy macie jakies doswiadczenie ze statynami? Porady? Ostrzezenia?

Dzisiaj mial byc dzien na cwiczenia.

Zegarek nastawilam na 5:20, to mi da wystarczajaco czasu aby sobie pocwiczyc, pozniej prysznic, makijaz, do pracy sie wyszykowac i rozpoczac dzien z wielka energia! Super!

Po calej nocy dziwacznych snow obudzilam sie przed 5, myslac o tej silowni.

Wycignelam telefon, i zaczelam ogladac cwiczenia, ktore bede dzisiaj rano robila.

Te troche za trudne.

Te za nudne.

Te za trudne. Te tez. I te.

Ok, te trudnawe, ale dam rade!

O 5:45 wyszlam z lozka, poszlam twarz umyc i zakladac lycre (getry chyba z lycra sa, nie?).

Myje twarz, i mysle sobie:

Cieple lozko, czy lycra i pot…. kolderka… czy lycra i pot….? Herbatka…. czy lycra i pot…?

Wstepujac na wage juz wiedzialam. Przeciez w koncu od wczoraj tylko 100 gram utylam, to na pewno woda mi sie zatrzymala w organizmie. A skoro nie utylam, to i nie ma co sie meczyc na silowni.

O 5:55 lezalam sobie w lozeczku, z kubkiem cieplej herbaty.

Moze jutro bedzie dzien na cwiczenia.

Nienawidze weekendow. Kiedys bardzo lubilam. Lubilam spedzac czas z dziecmi. Teraz nienawidze, i chcialabym zniknac.

Mlode nie chca juz ze mna nic robic. Jak zaproponuje spacer, to obydwie sie krzywia, i absolutnie nie. Jak chce je zabrac na dzien nad morze, to obydwie sie wydzieraja, ze nie beda nigdzie jechac. Jak zabralam je raz na weekend nad morze, to skonczylo sie na tym, ze zaczely mnie wyzywac i zadna sie do mnie nie odzywala. “Swinia” to chyba najdelikatniejszy epitet, ktorym mnie moje corki obdarzaja.

A jak siedzimy w domu, to od samego rana Olka pyskuje, z Zuzia roznie bywa. Albo siedza cale dnie na telefonie, a jak kaze odlozyc, to kolejna awantura, wyzywania, i trzaskanie drzwiami. Ciezko to opisac bez wchodzenia w szczegoly i glebsze tlo sytuacji, ale w weekendy w domu jest tak nieznosnie, ze az mi sie nie chce tu byc.

Mam zal do nich. Za to, ze odzywaja sie do mnie tak, jak sie odzywaja. Za to, ze traktuja mnie tak, jak traktuja. Za to, ze maja wymagania, i zadnego docenienia dla tego, co dla nich robie od 16 lat. Za brak szacunku i przyjecie pozycji ze do mnie, poniewaz ze mna mieszkaja, moga powiedziec co im slina na jezyk przyniesie, i moga sie zachowywac jak tylko im sie podoba. Przykro mi jak patrze na inne dzieci, ktore swoich rodzicow traktuja z miloscia. Pewnie, w kazdym domu sa problemy. Tylko moje dzieci uwazaja swoje chamstwo w stosunku do mnie za stan normalny. Oczywiscie nie musze dodawac, ze w stosunku do swojego ojca prezentuja zupelnie inne podejscie. Zaloze sie, ze nigdy nie uslyszal od nich ‘ty swinio’. Zaloze sie, ze nigdy mu srodkowego palca nie pokazaly. Bo z tata nie mieszkaja, wiec tata to bardziej jak obca osoba (no, nie obca, ale spoza domu), wiec trzeba sie zachowywac z kultura. Bo moje dzieci sa bardzo kulturalne poza domem.  Mowia dzien dobry i do widzenia, maja nienaganne maniery, i sa niezwykle mile. Potrafia sie kontrolowac. Tylko w domu bez hamulcow zadnych.

Dlatego nienawidze weekendow.

P.s. update: Dziekuje za Wasze komentarze, czytam je i jest mi latwiej, pozwalaja mi perspektywe zlapac, i nawet troche mniej nie lubie tych swoich dzieci (znaczy sie troche bardziej je lubie, chociaz do lubienia to mi daleko, pomimo, ze je kocham). xxx

Znalazlam w szafie ta sukienke w takim to dziwnym kolorze, niby zielony, z zoltymi podtonami, nie wiem, jak to opisac. Oliwkowy moze? I pomyslalam sobie, ze zaloze do niej moje nowe musztardowe szpilki.

Pasek ze zlotem i wielki naszyjnik, aby nieco buzie ozywic (nie jest to moj kolor, niestety).  Moze byc?

Ja tez jestem raczej piekna, prawda? 😀