Ostatnio przechodzimy bardzo trudne czasy w domu. Nie pisalam nic o tym, poniewaz jest mi zbyt ciezko o tym pisac, chociaz wiem, ze w przeszlosci pisalam o wszystkich, nawet tych najbardziej osobistych i bolesnych wydarzeniach w zyciu.. Ale dzisiaj uslyszalam cos, co mna bardzo wstrzasnelo, i dlatego napisze..

Kilka miesiecy sytuacja w domu, z Ola, doszla do takiego krytycznego momentu, ze kazalam jej sie wyprowadzic do ojca. Ktory do tej pory w wychowanie sie nie angazowal, jego obowiazki rodzicielskie konczyly sie na comiesiecznych wizytach i radosnych weekendach. Kazda moja prosba o pomoc, o interwencje konczyla sie na niczym.

Dzisiaj, po kilku miesiacach, kiedy Ola mieszkala u dziadkow z nim, spotkalismy sie w trojke, aby przedyskutowac kolejne kroki i podjac ostateczna decyzje.

Czy Ola ma szanse wrocic do domu, czy tez musi zamieszkac z ojcem na stale.

Problem jest w tym, ze on mieszka w Dubaju, a Ola nie chce sie tam przeprowadzic.

Po dlugiej, emocjonalnej rozmowie doszlismy do punktu, gdzie dalsze negocjacje byly bezcelowe, i konkluzja byla taka, ze Ola jednak jedzie do Dubaju, poniewaz ona i ja nie mozemy znalezc wspolnego jezyka w zaden sposob.

Ola wybiegla z domu, poplakala sie. On za nia poszedl. Rozmawiali.

Po tej rozmowie powiedzial do mnie cos, co mna wstrzasnelo. Wstrzasnelo to mna, poniewaz nie dosc, ze nigdy nie wspomagal mnie jako rodzic, nie dosc, ze nigdy nie byl obecny, nie bral nigdy zadnej odpowiedzialnosci za wychowanie Zuzi i Oli, nie dosc, ze to on podja decyzje, ze ona jedzie do Dubaju, bo sam widzial, ze nie ma innego wyjscia, to probuje zastosowac na mnie emocjonalny szantaz.

Powiedzial mi tak, z zimna krwia: Ona sie moze zabic, jesli pojedzie do Dubaju. Zebys tylko byla tego swiadoma, ze moga byc konsekwencje.

Powiedzial rowniez cos, co zabolalo. Jak powiedzialam do Oli, ze przez wszystkie te lata wspieralam Cie i zawsze przy tobie bylam, ON, ON ze wszsytkich ludzi smial powiedziec: a w jaki dokladnie sposob ja wspieralas i przy niej bylas?

Musze to wszystko jakos ogarnac, bo mam w tej chwili przeciazenie. Ale pomysle o tym jutro, jak to Scarlett mawiala. Zaraz mi glowa wybuchnie.

Studentka (a.k.a. Zuzia) wrocila na lato do domu. Moje zycie biegnie sobie takim samym rytmem. Zycie studentki biegnie zupelnie innym rytmem. I zdarzaja sie starcia.

Zuzia chodzi spac o 2, 3 rano. Pozniej spi do 11. Wstaje tylko dlatego, bo musi isc z psem, gdyby nie musiala, to spalaby do 13, sama tak powiedziala.

Wstaje mloda o 11, idzie z psem, po czym je SNIADANIE o 13. Ja do 13 juz po lunchu jestem. Obiad gotuje tak jak zawsze, w naszym domu, pomiedzy 16 a 17, tak sie przyjelo, bo dzieci ze szkoly wracaly i byly karmione od razu po szkole. No ale studentka nie jest glodna, bo przeciez dopiero sniadanie jadla. Zuzia obiad na uczelni jadala o 20 albo pozniej. No i nie mozemy sie zgrac z naszymi zegarami biologicznymi i kiedy mamy jesc. A ja nalegam, abysmy obiady jadaly razem, a nie kazdy sobie kiedy mu wygodnie.

Ale to nic. Panna nie spi do 3 nad ranem, wiec po nocy lazi do toalety. A podlogi mamy drewniane, skrzypiace. Wiec mnie budzi.

Dzisiaj obudzila mnie o 24… i o 1… i o 2… w koncu sie wkurzylam, zeszlam na dol i dalam jej zjebke, bo przeciez ja musze wstac rano do pracy.

Juz mi sie nie udalo usnac, wiec o 4 rano zaprzestalam bezowocnych prob, i rozpoczelam dzien…

Ach, ilez mozna przed 8 rano osiagnac, jak sie wstanie o 4…. do 8 rano zdazylam juz:

• Obskoczyc wszystkie media spolecznosciowe, i sprawdzic maile
• Przeczytac wiadomosci
• Posprzatac kuchnie
• Zrobic swoje cwiczenia
• Upiec chleb (rosnie)
• Ugotowac zupe na obiad
• Poodkurzac dom (pewnie jak mloda wstanie, to mi awanture urzadzi, ze halasowalam, i ze spac nie mogla… )

Milego poniedzialku! 🙂