Poniedzialek. Budze sie totalnie obolala. Skora piecze, dotyk koldry boli. Do tego cos mi sie stalo w oko, i tez mnie boli. Starosc nie radosc. Tony kremu nalozone na poparzone nogi, i idziemy na sniadanie. Wliczone w cene pokoju. Ale jak sie okazuje, sniadanie dostane tylko ja i Zuzia. Ola juz nie, bo dzieci nie dostaja sniadania. A jesli chca sniadanie, to rodzice musza zaplacic ekstra. Serio? Po 20 minutowej rozmowie z managerem, podczas ktorej uslyszalam siedem razy ‘tak, ale nie’ (co to znaczy? tak ale nie??? ) odchodze z niczym.

Na sniadanie – tost, dzem, i kawa. Doslownie. Juz nawet nie pytali, czy chcemy kawe czy herbate. Po prostu przyniesli kawe. I tosta – dwa, po jednym na osobe. I dzem.

Dzieci jedza tosty. Ja podziwiam widoki (piekne widoki). Raz kupilam sobie sniadanie. Nazywalo sie ‘rozwiedzione jajka’. Dwa jajka sadzone, rozdzielone fasola (wszechobecna, ta fasole serwowali nam w Meksyku doslownie do wszystkiego), jedno jajko polane zielona salsa, jedno polane czerwona salsa. Zjadliwe, powiedzmy.

Po sniadaniu jedziemy na wyspe Espritu Santo – wpisana na liste UNESCO. Tania wycieczka nie byla, chyba okolo $100 od osoby kosztowala. W dodatku tutaj zwyczaj jest taki, ze przewodnikowi daje sie napiwek w wysokosci 20% (!!!!!!) wartosci wycieczki. Prosze bardzo, nazywajcie mnie skapcem, ja nie dawalam. Uwazam, ze jesli place $300 za wycieczke, kolejne $60 to juz przesada.

Przewodnik pojawil sie rano, zainkasowal naleznosc, i obiecal powrocic o 10. Zwyczajem meksykanskim spoznil sie 45 minut. Zapakowali nas do zoltego atobusu, i pojechalismy po miescie zbierac kolejnych turystow chetnych zobaczyc cos pieknego.

Po pol godzinie dojezdzamy do plazy. Czekamy kolejne 40 minut (bo przygotowuja ceviche. A nie wiedzieli, ze przyjezdzamy? Nie mogli wczesniej przygotowac?). Para Amerykanow sie zdenerwowala i postanowila nie jechac. Jeden Francuz glosno sie oburzal.

W koncu wyruszamy. Ja ubrana w dlugi rekaw i sukienke do ziemi (skora mi odpada). Na przeciwko mnie siedzi facet z San Diego, z trojka dzieci. Buzia mu sie nie zamyka, caly czas ze mna rozmawia (do tej pory do mnie wypisuje na What’s up). Po drodze zauraczaja nas przepiekne widoki.

Przystanek pierwszy – plywamy sobie z fokami! Wskakujemy do wod Zatoki Kalifornijskiej (Morze Corteza), podplywamy do fok, slyszymy, jak sie awanturuja, widzimy, jak sie bawia, jedna z nich podplywa do Oli i ja dotyka!!! (filmiki wstawie pozniej, jak znajde i wybiore). Foki to takie dziwne zwierzeta, moim zdaniem wygladaja zlosliwie. I sa olbrzymie.

 

 Kolejne pol godziny w lodzi, i dojezdzamy do przepieknej plazy, na ktorej jemy lunch. Dzieciaki sobie plywaja, ja sie chowam od slonca.

 

 

Boooo! Piraci tu byli!!!

 

Na zakonczenie mijamy przedziwne zbiorowisko przedziwnych ptakow – ptaki te jedza ryby, mieszkaja przy morzu, jednak gdy ich skora dotknie wody, to sie topia! W zwiazku z tym maja piora pokryte specjalnym tluszczem (a skad ja mam wiedziec, jaki to jest specjalny tluszcz? Przewodnika tak powiedzial! ) i maja dzioby jak haczyki, dzieki ktorym moga z latwoscia zlapac rybe zanurzajac w wodzie tylko dziob.

 

 

Powiem od razu. Wieloryby mialy byc glownym punktem programu. Cala wycieczka do Baja California zaczela sie od tego, ze od grudnia do marca w okolicach plywaja wieloryby – matki z dziecmi, ‘faceci’, sa tych wielorybow setki. Najpiekniejsze jest to, ze matki podplywaja z dziecmi do samych lodzi, bo chca swoim dzieciom pokazac ‘swiat’, i to, ze te wieloryby mozna dotknac, poglaskac. Z tego, co ludzie opisywali w internecie, przezycia sa niesamowite.

No i jesli mialabym oceniac wakacje na tej podstawie, to byla to totalna klapa.

Juz pisze.

Rano o 8 Enrique zainkasowal 2000 pesos (okolo 450 zlotych – to tanio, bo sama poszukalam ‘kapitana’. Wycieczki organizowane przez lokalne biura podrozy w La Paz lub Cabo San Lucas sa o wiele drozsze, okolo 100 dolarow amerykanskich od osoby) i zabral mnie, moje dzieci, i pare Niemcow z dziewczynka w wieku Oli do lodzi. Lodz byla przyczepiona do samochodu, i przez miasteczko Puerto San Carlo, po tych piaszczystych drogach, w lodzi ciagnietej samochodem dojechalismy nad morze.

Wielorybow widzialysmy kilka. I z daleka. Niestety, pod koniec marca wiekszosc matek z dziecmi, i samocow, odplynela juz w chlodniejsze wody oceanow. Jeszcze dwa tygodnie przed nami ludzie widzieli dziesiatki wielorybow, ktore przyplywaly do lodzi. Grudzien, styczen, luty – to najlepsze miesiace.

Widzialysmy za to sporo delfinow, i rozmaitych ptakow.

Puerto Can Carlos i morze nauczyly mnie pokory do slonca. Wszystkie trzy bardzo sie poparzylysmy tego dnia – nigdy w zyciu jeszcze nie bylam tak spalona. Skora na nogach piekla, myslalam, ze za chwile mi odpadnie. Nie moglam jej nawet dotknac, dotyk koca wieczorem w lozku bolal (do tej pory skora mi schodzi!). Ola buzie miala tak sparzona, ze az jej sie rany porobily na policzkach. Zuzia nie lepsza. A przeciez posmarowalysmy sie kremem numer 30!

Na drugi dzien kupilam krem SPF 50, wielka tube balsamu do ciala (cala zuzylysmy), i przez kilka kolejnych dni cierpialysmy z bolu. No i od slonca sie chowalam, co nie bylo latwe, bo Meksyk to przeciez plaze!

Wieczorem poszlysmy ponownie do ‘naszej’ restauracji (pisalam juz, ze w restauracji byli sami tubylcy, a po podlodze w toalecie przechadzal sie karaluch? I ze nikt, ale to absolutnie nikt nie mowil po angielsku?). Tym razem wzielam olbrzymiego, swiezutkiego homara, wylowionego tego ranka. Przepyszny, chociaz osobiscie uwazam, ze homary sa przereklamowane, maja malo smaku, i ich smak tak naprawde zalezy od sosu, z ktorym sa podawane.

Do tego lokalny napoj – Michelada. Podobno jak potrafisz wypic michelada i sie nie skrzywic, to mozesz zabawic w Meksyku na dluzej. Co to jest? To piwo, przygotowane z sokiem z limonki, z roznymi sosami, przyprawami i papryczkami chilli. Serwowane w szklance z brzegiem umoczonym w soli. Jesli ktos chce przeczytac wiecej, tutaj jest artykul Wikipedia. A jak to smakuje? Jak piwo z ketchupem i proszkiem chilli. W supermarkecie kupilam sobie taki specjalny sos do robienia michelady, ale jeszcze w domu sobie nie zrobilam.

Gdy juz sie pozywilysmy, wsiadlysmy w samochod i ruszylysmy w droge powrotna, autostrada numer 1, do La Paz. Tym razem nasz hotel byl nad samym morzem, tuz przy malecon, czyli deptaku.

Zauwazylam, ze Meksykanie uwielbiaja glosna muzyke. Muzyke slychac wszedzie – w samochodach, dobiega z otwartych okien domow, budowlancy puszczaja sobie muzyke przy pracy, slychac ja w lobby hotelu… i jest to w 99% muzyka hiszpanska. Cudowne!

I jeszcze jedna rzecz zauwazylam – Meksykanie (przynajmniej w Baja California) sa bardzo uprzejmymi kierowcami – pozwalaja przylaczyc sie do ruchu, nikt nie trabi, jak sie czlowiek zagapi i nie rusza po pol sekundy po zmianie swiatla na zielone, ba, jak sobie jechalam 20km na godzine i podziwialam ocean i lodzie, nikt na mnie nie trabil! Po prostu mnie wyprzedzali jak sie nadarzyla okazja, a jak nie, to sobie wolno za mna jechali. A, i przepuszczaja pieszych. Zawsze. Natychmiast. Nawet jak nie ma pasow.

 

Na sniadanie dzisiaj dostalysmy nachos z fasola, a to wszystko polane zielona salsa. Smakowicie toto nie wyglada, ale nawet zjadliwe bylo. Chcialam napic sie zielonej herbaty, zeby miec energie na podroz, ale nauczylam sie lekcji numer 1 – w Meksyku tak naprawde nie pija sie herbaty. Tylko kawe. I piwo. Piwo tansze jest od wody, za butelke dwulitrowa placilam okolo £3.50. Zatem herbaty nigdzie w hotelach nie mieli, czarna tylko czasami, o zielonej nie slyszeli, ale najczesciej jak prosilam o herbate, to dostawalam rumianek.

Po sniadaniu wyruszylysmy w droge do Bahia Magdalena, miasteczka Puerto San Carlos. Jedziemy przez 4 godziny. Po drodze mijamy wiele, bardzo wiele mostow. Kazdy most jest oznaczony tabliczka, i ma swoja nazwe. Jak sie pozniej dowiedzialam, mosty sa bardzo wazne, bo w czasie powodzi woda pod nimi plynie, nie zalewajac drog.

Po drodze mijamy tzw. luncheons, czyli bary przydrozne, odpowiedniki barow dla tirowcow przy autostradzie, podejrzewam, gdzie mozna tanio  zjesc i napic sie kawy. Wszystkie maja jedna wspolna ceche – wygladaja jak totalne rudery. No i mijamy setki, tysiace wrecz kaktusow.

W pewnym miejscu na autostradzie byly roboty drogowe. Polegaly one na tym, ze droga nagle sie konczyla, i robil sie z niej wielki dol z piachu, objazd to droga piaszczysta obok, a na ‘budowie’ stoi jeden kowboj (w kapeluszu i butach kowbojskich, a jakze!), do tego drugi, obydwaj sie w glowe drapia i debatuja. A, byla  jeszcze jedna koparka.

Nasz hotel w Puerto San Carlos byl bardzo biedny, ale tez i tani byl, wiec nie narzekalam. Rozpakowalysmy walizki, i poszlysmy sobie na plaze. Oczywiscie latwo sie domyslic, plaza byla pusta, tylko my i ocean.

Puerto San Carlos to miasteczko rybackie. Jedyni turysci, ktorzy tutaj zagladaja przyjezdzaja po to, zeby ogladac wieloryby. Sa tutaj chyba tylko 2 hotele, ze dwie restauracje, a ulice w wiekszosci sa piaszczyste. Ale bardzo mi sie tutaj podobalo – wlasnie dlatego, ze nie bylo hord turystow.Po plazy poszlysmy na ‘miasto’. udalo sie nam znalezc jedna z dwoch restauracji. Menu tylko po hiszpansku, wiec na chybil trafil wybralysmy cos do jedzenia. Ja zamowilam cos, co znalam – ceviche. Ceviche to ryba, surowa, marynowana w soku z cytryny. W meksykanskiej wersji ryba jest drobno posiekana, z pomidorami, chilli i ogorkiem. PYCHOTA!

Po obiedzie poszukalysmy sklepu spozywczego, zeby kupic cos na sniadanie, no i oczywiscie piwo 🙂 W supermarkecie, w ktorym sciany byly udekorowane glowami losiow i krow, a mieso bylo mocno zielonkawe, kupilysmy chleb i parowki (chleb drozszy od parowek!), ser meksykanski (ktory akurat wybyl, ale pani ekspedientka poleciala gdzies i przyniosla wielki kawal specjalnie dla nas), ktory jest uzywany do lagodzenia smaku np. ostrego chilli con carne, oraz obowiazkowa butelke piwa.

Wrocilysmy do hotelu, zeby umowic sie z Enrique. Enrique to rybak, ktory byl naszym kapitanem w wyprawie do wielorybow. Kazal nam byc gotowym o 8 rano. Bedziemy!