Niedziela.

Spalysmy tylko kilka godzin. Nastawilam budzik na 7, bo chcialam odwalic Akropol z rana, zanim pojawia sie tlumy. Nie tylko poszlysmy spac pozno (2 nad ranem) ale stracilysmy tez godzine snu – zmiana czasu z zimowego na letni. Zatem z oczami czerwonymi jak arbuzy i malymi jak lebki od szpilek idziemy zwiedzac Akropolis.

Jedna z zalet podrozowania poza sezonem (w Grecji sezon dopiero sie zaczyna w kwietniu, na wyspach greckich wiele osrodkow jest jeszcze zamknietych do polowy kwietnia) jest to, ze wszystko jest tansze. Druga zaleta, rownie wazna, jest brak tlumow. My mialysmy Akropol niemalze tylko dla siebie – kilkoro ludzi tu, kilkoro tam. Po poludniu bylo ich nieco wiecej, ale to i tak nic w porownaniu z latem – latem podobno czeka sie pare godzin na wejscie na Akropolis.

Obejrzalysmy, po czym okazalo sie, ze zgubilam mape, ktora dostalam w hotelu. Hotel piec minut od Akropolu, wiec wrocilysmy po kolejna mape. Jasmine (recepcjonistka) zjebke mi dala, ze jak ja moglam mape zgubic! Pol zartem pol serio mowila, a potem o mapie mi codziennie przypominala – ale masz mape? pytala. (A to dlatego, ze sezon sie jeszcze nie zaczal – map nie mieli! To samo bylo pozniej, na Santorini, nasz hotel byl ekskluzywny, ale map JESZCZE nie mieli! 🙂 ).

Nie bede Wam opisywala co zwiedzalysmy w Atenach, bo od tego sa przewodniki. Ale napisze Wam, ze na Syntagma Square bylysmy swiadkami jakiegos wielkiego maratonu. A wieczorem demonstracji. Grecy uwielbiaja demonstracje, i co tydzien jakas sie odbywa na Syntagma Square. My mialysmy szescie, i udalo sie nam jedna zobaczyc. Nie wiem, o co im chodzilo, bo po grecku bylo….

Zobaczylysmy tez wartownikow narodowych, ktorzy nosza sukienki. Zrobilam sobie z nim zdjecie, ale dziwnie wyszlo, bo nieco sie krepowalam. Zapytalam go grzecznie, czy moge. Nie odpowiedzial. To stanelam obok niego, i powiedzialam mu, ze jest przystojny. Nawet nie mrugnal!

Po poludniu wybralysmy sie na jarmark staroci. Niezapomniane przezycie. Ciagnie sie kilometrami, w kretych uliczkach, tu i tam. Sprzedaja wszystko – militaria, procelane, ubrania, obrazy, antyki, tanie pamiatki dla turystow, twoje imie po grecku z wyginanego drutu, podrobki torebek i zegarkow. Raj dla zakupocholikow! Rozmawialam z jednym sprzedawca, bo mial dzbany, ktore mi sie podobaly, ale na angielskie wygladaly. Okazalo sie, ze jezdzi do Anglii, na car boot sales kupuje rozne duperele, a potem je sprzedaje na rynku staroci w Atenach. Co za patent!!

Mnostwo ulicznych klaunow, tancerzy i innych ‘artystow’. Co kilka krokow stoi pan ze stojakiem, i jakimis biletami na tym stojaku. Zapytalam kelnerke w restauracji, w ktorej zatrzymalysmy sie na lunch, co to takiego te bilety. Pokazala mi swoj – co sobote kupuje. Bilet na loterie, z wydrukowanymi juz cyframi. Od lat kupuje, mowi, co sobote. Nigdy jeszcze nic nie wygralam – dodala, i rozesmiala sie z calego serca. Grecy maja bardzo pozytywne nastawienie do rzeczy. Wszystko tutaj jest ‘NO PROBLEM’.

Dzisiaj na szybko kilka zdjec z naszego hotelu w Atenach, a kolejny wpis juz jutro. Przepraszam za jakosc i kierunek zdjec, ale sa jeszcze nie obrobione. Zdjecia, sie znaczy.

Gornopluk, ktorego Ola nie umiala obslugiwac.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Po dlugim i meczacym locie (z przesiadka w Monachium, bo bylo taniej) o polnocy wyladowalysmy w Atenach! Do hotelu mialysmy jechac taksowka (stala oplata z lotniska do centrum 35 euro), ale i tak juz przekroczylam budzet na wakacje, zanim jeszcze wakacje sie zaczely, wiec znalazlam tansza opcje – autobus. 5 euro, i dowozi nas do centrum, skad juz tylko 5 minut spacerkiem do hotelu. A ze juz po polnocy? No trudno, jak sie nie ma, to sie chodzi, a mi nigdy odwagi nie brakowalo.

Zatem wyladowalysmy, kupilam bilet na autobus, dojechalysmy do centrum (godzina), i dziarsko zaczelysmy maszerowac. Godzina 1 rano. Zero dzieci na ulicach. Ja, jak zawsze inna, ciagne walizke i dwojke maluchow za soba. Ale ulice za to pelne ludzi, ulice zakorkowane, zupelnie jak w Warszawie w poludnie! Pozniej zauwazylam, ze Ateny ida spac dopiero nad ranem. Grecy obiad jedza o 22, potem drinki i tance. Zdziwienie moje wielkie spowodowal fakt, ze facet z wozka przenosnego sprzedaje rogale z sezamem o 1 w nocy!

Bez wiekszych problemow (google maps!) dotarlysmy do hoteliku naszego. Po drodze ktos zapytal, czy potrzebujemy pomocy, i wskazal nam wlasciwa droge do hotelu. Ola stwierdzila: Ale oni tutaj sa mili! Hotel nazywa sie Acropolis House hotel. W recepcji siedzial staruszek, ktory na nasz widok wyciagnal olbrzymia, staroswiecka ksiege, do ktorej wpisal nasze nazwiska i numery paszportow. Nie umknela mojej uwadze kartka z napisem, ze wszelkie platnosci prosimy w gotowce, bo kart nie przyjmujemy. Jak sie pozniej okazalo, w calym hotelu czlowiek czul sie jakby przyjechal odwiedzic swojego dziadka. Staruszek wskazal nam schody, i powiedzial, ze nasz pokoj jest na 3 pietrze. Windy nie bylo (czy ktos widzial kiedykolwiek winde w domu u dziadka?), wiec zaciagnelysmy nasze walizki, po waskich, kretych schodach, na to trzecie pietro. A w pokoju staroswieckie przelaczniki do swiatla, masywne, rzezbione szafy z poprzedniej epoki, koronkowe serwetki i dywanik.

Ola poszla do toalety. Po chwili mnie wola: Mamooooo! Ale jak sie tutaj splukuje? Dziecko w zyciu gornopluka nie widzialo, a ten dodatkowo mial lancuszek schowany za zaslonka prysznica. Stylowa, w niebieskie delfiny. Pod kolor niebieskich kafelkow, a jakze.

Klimatyzacja nie dziala, nie ma cieplej wody, slychac kazde trzasniecie drzwiami, kazdy krok (a pamietacie? spac tutaj chodzi sie pozno), ale za to widok z okna – powalajacy! Akropol oswietlony, cudowny, zapierajacy dech w piersiach! A z drugiej strony balkon z widokiem na atenskie dachy, na ktorych suszy sie pranie oraz rosna drzewa cytrynowe i pomaranczowe. Westchnelam sobie z ulga, zakrylam uszy poduszka, i poszlam spac.

P.s. Jesli wybieracie sie do Aten, to jednak goraco polecam Acropolis house. Moze i staroswiecki, moze i bez luksusow, ale za to 5 minut od Akropolu, w samym centrum Aten (my wszedzie chodzilysmy na pieszo, i nigdzie nie bylo dalej niz 30 minut), czysty, ma przystepne ceny, i niesamowita, rodzinna atmosfere. Staruszek z recepcji, Jasmine, ktora jest w recepcji w ciagu dnia, kucharki – bardzo mili i pomocni. A panie, ktore sprzataja, sa w tym swietne – codziennie byl pokoj wydmuchany.