Fanką angielskich reklam jestem od dawna. Są po prostu zabawne i nietuzinkowe.

Firma optyczna Specsavers ma zawsze bardzo śmieszne reklamy. Jedną z moich ulubionych jest ta poniżej – staruszek i staruszka siadają sobie “w parku” na piknikowy lunch. Staruszka wyjmuje kanapkę z serem… a potem to już tylko z górki jest 🙂 Po “pikniku” staruszek pyta się: Co to był za ser??? i pojawia się napis – Trzeba się było wybrać do Specsavers.

Albo ta, gdzie facet idzie do łaźni…. Oczywiście też powinien był wybrać się do Specsavers 🙂

Dwie ulice od mojego domu cos sie wydarzylo.

O 17:40 wynioslam smieci przed dom. We wtorki jezdza smieciarze i zabieraja odpady ze wszystkich pieciu koszow. Tak, mam kosz na papier, na tworzywa, ktore mozna recyklingowac, na odpadki zywnosciowe, na zrzuty z ogrodka, oraz na wszystko inne.

Zatem wynioslam te swoje smieci przed dom, zeby jutro rano mogli je zabrac, i poczulam dym. Pare minut pozniej uslyszalam syreny strazackie. Wyjrzalam przez okno, dwa helikoptery lataly.

No, ni rusz cos sie dzieje w poblizu. Gdzie najlatwiej znalezc informacje? Zajrzalam na Twitter’a (kto nie wie, co to jest, niech zapyta, wyjasnie w komentarzach). Wpisalam nazwe swojego miasta, i oczywiscie, uzyskalam mnostwo wpisow i informacji.

“W Miescie pozar. Ulica Uliczna i Alejkowa zamkniete dla ruchu”.

Ok, to tuz obok mnie – pomyslam sobie. Syreny wyja, helikoptery lataja, wiec sprawdzam Twittera ponownie, po pieciu minutach. Tym razem informacja o wiele ciekawsza:

“Wybuch w Miescie. Miasto zakorkowane”.

Choroba, mysle sobie, jak byl wybuch, to dosyc ciekawe, moze gaz albo cos w tym stylu, ide ogladac. Zabralam dziatwe, i poszlam. Ok, wstydze sie. Zazwyczaj nawet sie nie zatrzymuje jak takie rzeczy sie dzieja na ulicy a ja akurat przechodze, ale moje zycie stalo sie takie nudne, ze wycieczka na sasiednia ulice aby zobaczyc “wybuch” staje sie atrakcja dnia.

Na miejscu widze cztery wozy strazackie, hordy strazakow, czesc z nich ma osmalone twarze. Ludzie ewakuowani ze swoich mieszkan, stali na zimnie kilka godzin.

Gdy wrocilam do domu znow zajrzalam na Twittera, sprawdzic, czy wiadomo jaka byla przyczyna pozaru.

Pozaru? Jakiego pozaru? Twitter mnie poinformowal:

W miescie wybuchla bomba!

Zrobiono mi test z polskiego. Mialam znalezc w nim bledy. Na 25 bledow znalazlam… 10. Zalamalam sie totalnie. A zawsze myslalam, ze z czego jak z czego, ale z polskiego to calkiem niezla jestem…

Wczoraj niedziela była taka piękna, że postanowiłyśmy wybrać się na wycieczkę rowerową. Zazwyczaj jest to stres wielki, bo jeździmy po głównych ulicach, przynajmniej przez część trasy, a Ola mała, nie bardzo jeszcze przy krawężniku umie jeździć.

No ale jedziemy. Bardzo pod górę było, więc większość drogi Ola prowadziła swój mały rowerek. W pewnym momencie Zuzia też nie dała rady.

Nagroda była za to warta tego wysiłku – widok na całe nasze miasto, cudowne lasy i pola naszego księstwa.

W drodze powrotnej może być tylko lepiej – bo z górki.

Akurat!

Najpierw Ola. – Bo ja zamknęłam oczy na moment, mama (i pokazuje mi, jak mrugnęła), i widzę, że jadę na tego słupa, więc musiałam gdzieś szybko skręcić…

Skręciła, prosto na kamienną ścianę, a potem twarzą na chodnik. Płaczu było co niemiara, bo Ola nie robi niczego na pół gwizdka, jak się śmieje to dźwięczniej od dzwoneczków, jak płacze, to głośniej niż syrena wozu strażackiego.

Po jakimś czasie udało się nam zażegnać tragedię. Nie na długo, bo wkrótce Zuzia poszła w ślady Oli i wjechała na ścianę. Oczywiście bez płaczu się nie obyło.

W nagrodę zatem pojechałyśmy do pubu na obiad. Kiełbaski z ziemniakami, mniam.

A w pubie obserwowałam ludzi. Moje ulubione zajęcie. I po raz kolejny z przerażeniem, smutkiem, i ze zdziwieniem odkryłam, że ja już raczej zaliczam się do grona osób w wieku średnim (czyli tej starszej pani i tego starszego pana, którzy siedzą sobie w rogu, znudzeni sobą i życiem generalnie, ze zmarszczkami, wystającym brzuchem i w kiepskim ubraniu) a nie do młodzieży (czyli tej głośnej grupy rozmawiającej o wczorajszych tańcach w klubie, z gładką skórą, bez dzieci i większych problemów, na początku swojej kariery, wciąż zakochanych i pełnych nadziei na to, co przyniesie życie)…. a jeszcze dziesięć lat temu myślałam, że mnie nigdy to nie spotka.

Rano pojechałam do warsztatu.

Przemiły pan kazał mi usiąść i poczekać, że zaraz się mną ktoś zajmie. Usiadłam sobie, i czekałam. Po pół godzinie mniej więcej podszedł do mnie mechanik.

– To ty chciałaś opony zmieniać?

– No tak, ja.

– To daj mi klucz.

Pomyślałam sobie, że chce klucz do odkręcania koła, bo na stronie internetowej, gdzie kupowałam te opony to kazali koniecznie mechanikowi pokazać, gdzie jest klucz.

– O, ale ja nie wiem, gdzie on jest – powiedziałam. To ja z tobą pójdę, pokażesz mi, i będę wiedziała na przyszłość – ucieszyłam się.

Mechanik popatrzył na mnie jakby nie wiedział, o co mi chodzi, ale ja, niezrażona w ogóle, mówie:

– No to chodź, idziemy!

Poszliśmy.

Stanęliśmy przy aucie. Wyjęłam kluczyki z kieszeni, otworzyłam samochód, pewnie klucz gdzieś w bagażniku jest.

On mnie znów o ten klucz prosi. Co on taki niekumaty – myślę sobie. Nie rozumie, że nie wiem, gdzie on jest?

– No przecież ci mówię, że nie wiem, gdzie jest klucz – tłumaczę mu jak dziecku, nieco już zirytowana, bawiąc pilotem do samochodu.

Popatrzył na mnie jakbym była zdrowo walnięta. Po czym wyciągnął dłoń i bez ceregieli wyjął mi kluczyki do auta z ręki.

– Potrzebuję klucz, żeby otworzyć auto i ci te opony zmienić – mówi delikatnie, pewnie żeby wariatki nie urazic.

Zrobiło mi się trochę głupio. To nie potrzebujesz klucza do odkręcenia kół?

Nie potrzebował, bo w moim samochodzie koła jakoś inaczej się zdejmuje….

Teraz sobie pomyślałam, że w takim wypadku powinnam popatrzeć jak, bo pojęcia bladego nie mam jak się je odkręca.