Jest u mnie w mieście cmentarz centrum handlowe.

Centrum to marne, nic tam nie było. Aż do niedawna, kiedy to doświadczona grupa handlowa postanowiła przejąć nasze centrum, i zrobić z niego cud natury.

Przyznaję, świetną robotę wykonali. Pojawiły się znane marki, oświetlenie jak w Londynie, centrum wypiękniało. No i mój 75 letni sąsiad nachwalić sie nie może kawiarni Costa – nie tyle go cieszy, że Costa się otworzyła, ile fakt, że “ladies” siedzą na podwyższeniu, i jak wchodzi się do centrum to widać, co mają pod spódniczkami.

Jakiś czas temu przed jednym ze sklepów stało dwóch młodych, przystojnych, umięśnionych, cudownych……………. (itd, itp) chłopaków. W bardzo skąpych slipkach. Coś jak na tym zdjęciu, ale nieco mniej konserwatywnie (to znaczy bardziej rozebranych).

 

Zastanawiałam się, o co chodzi…Czyżby burdel otworzyli?

Okazało się, że to nowy sklep, Hollister dla Abercrombie and Fitch.

Po dwóch miesiącach odważyłam się wejść. Poczułam się jak w klubie nocnym. Nie tylko głośna muzyka, ekrany z obrazami imitującymi morze (wydaje się, że jesteś w pomieszczeniu, wyglądasz przez okno, i widzisz szumiące morze…), ale w sklepie było po prostu ciemno. Oświetlone były jedynie wybrane rzeczy… gdybym chciała coś tam kupić, nie byłabym w stanie obejrzeć tego dokładnie. A przed przymierzalnią był napis: “Ubranie poza tą linią jest opcjonalne” 🙂

Zdecydowanie sklep się wyróżnia. Jest inny.

Szkoda tylko, że mięśniaki sprzed sklepu zniknęły…..

A jaki najbardziej oryginalny sklep Wy widzieliście?

xxx

Bardzo to był niepedagogiczny dzień. Obudziłyśmy się po 9:30. Dzieci przyszły do mnie do łóżka i leniuchowalysmy dosyć długo. Potem na śniadanie (podane około południa) dostały naleśniki z oblesna ilością cukru i dżemu.

Gnana wyrzutami sumienia, ze mieszkamy w chlewie zapedzilam dziatwe do sprzątania ich własnego pokoju. Sama lezalam w łóżku i surfowalam Shop style, moja ulubiona stronę z rzeczami, które chciałabym mieć. Taka jestem wyrodna matka.

W końcu dzieci znudzone sprzątaniem wlazly mi pod koldre. Nie chciało mi się nimi zajmować wiec dałam im laptopa i pozwolilam film oglądać. Sama poszłam spac (tak jakos mi sie usnelo….)

Po południu dzieci sobie zrobiły kanapki na obiad i odrobily lekcje, oglądając program o randkowaniu. Chciałabym zaznaczyć, ze tak normalnie to moje dzieci oglądają telewizje przez godzinę mniej wiecej. Tygodniowo. Plus wiadomości rano.

Kolacji mi się gotować nie chciało, więc zamówiłam pizzę z dostawą do domu. Jednak na coca colę się nie zgodziłam. Pizzę jadłyśmy oglądając boskiego Hugh Grant’a w filmie “Był sobie chłopiec” (About a boy). Nie omieszkałam dzieci poinformować, że gdyby Hugh mnie o rękę poprosił to od razu bym się zgodziła.

I taki to był dzień. Bardzo niepedagogiczny – zero świeżego powietrza, 300% zalecanej dziennej dawki cukru i 500% zalecanej dziennej dawki tłuszczu, oraz bezmyślne gapienie się w telewizor.

– Mamo, to był cudowny dzień!!! Powiedziała mi Zuzia tuż przed zaśnięciem.

Że co???

Z jednej strony uwielbiam, z drugiej nienawidze.

Czytac swoje stare wpisy.

Czasami statystyki prowadza do dziwnego linka w moim blogu, wiec sprawdzam, czasami tak sobie klikne gdzies w ciemno… Przewaznie jestem zaskoczona tym, co tam znajde. Czegoz to ja nie wypisywalam!!

Uwielbiam, bo stare wpisy czytam swiezym okiem, i mysle sobie: wcale to niezle napisane! Albo sie smieje, bo cos bylo zabawne. Albo przypominam sobie sytuacje o ktorych totalnie zapomnialam! Albo widze komentarze od ludzi, ktorzy czytali mnie w 2005 i czytaja mnie wciaz, w 2012, to jest po prostu NIESAMOWITE!!!

Nienawidze, bo przypominaja mi o pewnych rzeczach z przeszlosci, o ktorych chcialabym zapomniec.

Czy to, ze pamietamy jest dobre, czy zle? Po co nam wspomnienia? Czy sluza jakims celom?? A moze latwiej i lepiej byloby zyc tylko terazniejszoscia?

Ciekawa jestem Waszych opinii.

Że pamięć mam jak sitko wie każdy, kto mnie choć trochę zna.

Ale nie każdy (włączając w to mnie samą) zdaje sobie sprawę, że to sitko to raczej durszlak.

Zdarzyło mi się klucze zatrzasnąć w domu. Dwa razy w tym samym tygodniu.

Zdarzyło mi się klucze zostawić w zamku. Na zewnątrz. Pewnej ciemnej, zimowej nocy puka ktoś do moich drzwi. Wyglądam przez szybkę, przestraszona, bo gości o tej porze się nie spodziewam, sama w domu z dwójką malych dzieci jestem, ani chybił kryminalista jakiś.

Zatem wyglądam przez tą szybkę, no i serce mi prawie z piersi wyskoczyć chce. Przed drzwiami stoi dwóch chłystków. Tak zwanych DRESIARZY! Złote łańcuchy na szyi, czapki bejsbolówki, takie z daszkiem, pryszcze na buzi no i oczywiście obowiązkowy dres.

– Taaaak? Pytam, próbując ukryć drżenie głosu. Kiepsko mi wyszło.

– Proszę pani (tak, użyli terminu Ma’am!), zostawiła pani klucz w zamku – po czym usłyszałam chrobotanie.

No kur..a, myślę sobie, teraz mnie napadną, wymyślili sobie pretekst, jak otworzę, to mnie obuchem w łeb walną, jak nie otworzę, wytrychem zamek rozwalą i też mi tym obuchem walną (jak wygląda obuch???).

Wielką miałam rozterkę, co robić, ale pomyślałam, że jak mnie maja obrabować, to już lepiej żeby mi drzwi nie zniszczyli, więc otworzyłam.

A oni mi grzecznie klucze, moje własne, te, co to je w zamku na zewnątrz zostawiłam, podali, i jeszcze przeprosili, że mi przeszkadzają!!!! A przecież mogli sobie te klucze wziąć i wpaść na przeszperkę gdy nikogo w domu nie było…. albo jeszcze gorzej, w nocy!

Zatem nauczyłam sie nie sądzić ludzi po pozorach. Nie nauczyłam się natomiast wyjmować kluczy z zamka, bo drugi raz zrobiłam to samo, tym razem hydraulik mi je wniósł do domu jak przyszedł bojler reperować.

Ale przeszłam samą siebie dzisiaj. W ciągu dnia wypłaciłam £250, i wsadziłam je do torebki. Wieczorem włożyłam do torebki iPhona, Kindle, dorzuciłam starą Nokię (bo mogę z niej dzwonić za granicę tanio a chciałam do znajomej przedzwonić), zawiozłam dzieci na balet i z powrotem. Wróciłam do domu, położyłam dzieci spać, i wzięłam się za nielegalną robotę (nie powiem co).

Do wykonania nielegalnej roboty potrzebny mi był telefon. Latam po całym domu, szukam torebki (bo w niej jest telefon), nigdzie nie ma. Ze stacjonarnego dzwonię na komórkę, cisza, nic nie dzwoni. Choroba, w aucie zostawiłam torebkę, myślę sobie, na przednim siedzeniu. Biegiem lecę, bo przeciez niebezpiecznie zostawiać torebkę na widoku w aucie.

ALE SIĘ NIE DOCENIŁAM.

Torebki w samochodzie nie było!!!!!

Wracam do domu, przerażona, gdzie jest moja torebka???? Zostawiłam na balecie???

W tym momencie ją zobaczyłam. Stała sobie na koszu na śmieci, przed domem, na wysokości oczu. A w niej 250 funtów, iPhone, Kindle… Każdy mógł sobie wziąć. Trzy godziny tam stała. Mieszkam w centrum. Nie wziął nikt nic. Ludzie tacy uczciwi, czy co?