Dzisiaj po raz pierwszy od wielu, wielu miesiecy zajrzalam do statystyk, i znalazlam linka to tej strony (Top 10 blogów z kategorii: Pamiętnik osobisty).

Mazusy sa tam na 9 miejscu. Niezwykle mnie to cieszy, ale czy ktos moze wie, w jaki sposob sie tam znalazlam? Bo przeciez na pewno nie z liczby odwiedzin, bo Mazusy nie maja az tyle odwiedzin co inne blogi. Wiec jak?

Jesli ktos wie, prosze o wyjasnienie, bo mnie to bardzo zaintrygowalo 🙂

p.s. Alez sie dzisiaj rozpisalam 😛

W weekend byly urodziny Mohameta.

W ramach uczczenia tychze urodzin alkohol byl zakazany, a przybytki sprzedajace takowy – zamkniete.

Dzis, z nowym tygodniem nowym krokiem, i wszystko wrocilo do normy.

Chcialabym przy okazji wyjasnic dlaczego tak malo pisze ostatnio (jestem to winna wszystkim moim wiernym Gosciom, a wiem, ze czytaja mnie osoby, ktore sa ze mna juz od szesciu lat niemalze xxxx).

Otoz powodow jest kilka, glowne to to, ze o wiekszosci rzeczy cyklicznych juz pisalam, i nie chce sie powtarzac oraz ze po tylu latach w Katarze pewne rzeczy juz staly sie dla mnie naturalne, zatem niejako ich nie zauwazam (cos, co na poczatku zbulwersowalo/poruszyloby mnie i napisalabym o tym).

Szczerze mowiac juz kilka razy rozwazalam usmiercenie Mazusow, ale dostaje maila/komentarz od kogos, ze bardzo im sie podoba, ze pomaga, ze lubia czytac i wpadac, no i nie mam serca konczyc tego wieloletniego projektu, ktorym staly sie Mazusy w Katarze.

Poza tym wiem, ze blog pomogl wielu osobom szukajacym informacji o Katarze i przyblizyl im Wschod (cos, czego ja nie mialam przed przylotem tutaj).

Urodzil sie w Polsce. W niezwykle ciezkich, aczkolwiek ciekawych (rajtuzowych) warunkach zwiedzil swiat. Mieszkal w Warszawie, Londynie, Doha…

Pysio….. niezwykle dzielny chomiczek.

Dzisiaj zakonczyl swoj zywot, na rekach u Zuzi.

Pochowalysmy go w Al Wakrah, na wydmach plazowych.

Lzy ciekna ciurkiem z oczu Zuzi. A Ola pyta sie, czy jutro to on juz bedzie zywy.