Wiele razy myslalam juz, aby zaprzestac pisania Mazusow. Mialo byc o Katarze, i w sumie wiele juz napisalam… aby dalej pisac, musialabym sie powtarzac, bo opisalam juz tak duzo…. poza tym powstaly nowe blogi dotyczace tego miejsca…..

Ale za kazdym razem gdy chcialam sie juz poddac, myslalam o tych wszystkich wiernych Czytelnikach, ktorzy sa ze mna przez tyle juz czasu, i chce im sie napisac komentarz, i chce im sie czytac to, co ja tutaj wypisuje…

Za kazdym razem mowilam sobie: dawaj, jeszcze troche, nie mozesz zawiesc tych ludzi (bo sama zawsze czuje sie zawiedziona, gdy blog, ktory lubie, znika…).

Dzisiaj zobaczylam ta strone, sa na niej Mazusy, Mazusy sa w czolowce najdluzej istniejacych blogow … Nawet nie zdawalam sobie sprawy z tego, ze pisze bloga od samego poczatku istnienia bloxa… Zaczelam pisac gdy mialam wyjechac do Kataru… rok 2004… cztery lata, mniej lub bardziej, ale jednak regularnie…

Obudzily mi sie wspomnienia… to bylo tak dawno, a jednak tak niedawno… jak szczesliwi bylismy wtedy z Mattem, jaka Zuzia byla malutka, jak rodzila sie Ola, jak poznawalam Katar, jak mnie szokowalo to, co teraz wydaje mi sie normalne… jak poznalam wielu swietnych ludzi, dzieki Mazusom wlasnie….

I mam tylko nadzieje, ze starczy mi sil, aby kontynuowac.. aby dalej pisac. Nie moge obiecac. Ale postaram sie. Potrzeba mi tylko sily, sily, sily….

Otoz wczoraj doszlam do wniosku, ze mezczyzni sa jak psy. Taki pies, zobaczy kosc. Wcale nie ma na nia ochoty, nie podoba mu sie ta kosc, jest najedzony bo sie gdzie indziej najadl, i absolutnie nie ma ochoty zjesc tej kosci.

Jednak gdy inny pies sie koscia zainteresuje, to wtedy ten pierwszy pies warczy i gryzie. Nie da.

Z facetami tak samo. Moj maz-nie maz ma mnie totalnie w dupie (i w sumie juz z wzajemnoscia), malzenstwo jest tylko na papierze w tej chwili, a jednak wczoraj (wyszlismy razem do baru na imieniny Magdy) gdy jeden taki kolega poprosil mnie o numer telefonu to sie maz-nie maz uniosl strasznie i zaczal szarpac z tym biednym chlopakiem robiac scene i widowisko, po ktorym musielismy wyjsc.

I tak sie zastanawiam dlaczego? Po co? Pijany byl w sztok, to fakt, ale zachowal sie jak dziecko – moja zabawka, chociaz sie nia nie bawie, to nikt inny sie tez nie pobawi.