Drugiego dnia postanowilismy wybrac sie poza Muskat, i pojechalismy do miejscowosci zwanej Nizwa. I chociaz byly to dwie godziny jazdy samochodem (Oman jest bardzo duzy, z Muskatu do przeciwleglego Salalah jest ponad 1000 kilometrow!) bylo warto: widoki podczas podrozy zapieraly dech w piersiach! Niemalze caly czas jechalismy przez pasmo gorskie Jebel Akhdar.

Gory te maja zupelnie inna strukture niz nasze polskie – sa poszarpane, bardziej piaszczyste, jako ze suszy je slonce.

Ale co najpiekniejsze, sa one roznokolorowe! Przez to, ze gromadza sie w nich rozne mineraly, jedna gora potrafi wygladac jak material w paski!

Pomiedzy gorami ciagna sie waziutkie drozki, prowadzace do malenkich wiosek, tudziez do samotnych domow przyczepionych gdzies u zbocza gory… mozna dojrzec owce lub kozy pasace sie posrod skal, a gdzieniegdzie dumnie stoi sobie meczet.

---

The above is the views we had whlist driving to Nizwa. It took us 2 hours to get there, but the views were spectacular – through Jebel Akhdar Mountains. Mountains are different to these we know from Europe – they are rugged and raw, and they are multicoloured – implying various minerals that are present in the rocks.

Pierwszego dnia po poludniu wybralismy sie na omanski suk. Szlam tam z
nastawieniem nieco sceptycznym – w koncu w Katarze tez mamy suk, a jak
bardzo suk sie moze od suku roznic???

Oj
moze, moze! Omanski suk mnie zachwycil! Przede wszystkim jest jeszcze
bardziej tradycyjny! Pelno w nim malenkich sklepikow, waskich drozek i
sciezynek… wchodzimy w jedna, prowadzi ona do rozwidlenia z kilkoma
innymi, ktora wybrac? Jak sie nie zagubic? Sprzedawcy glosno zachwalaja
swoj towar, wyciagaja go przed siebie, probuja zwabic kupujacych do
sklepu… sprzedawcami sa Omanczycy (w Katarze to Hindusi, Sri
Lanczycy, Pakistanczycy…)

Na omanskim suku mozna kupic wiele rzeczy, przede wszystkim:

1. srebro –
omanskie srebro jest bardzo dobrej jakosci, powiedziano nam ze proba ma
dziewiecdziesiat kilka procent srebra, w odroznieniu od europejskiego
srebra (tylko szescdziesiat kilka). Nic dziwnego, ze jest drogawe. Za
branolekte zaplacilam ponad 150 zlotych, a wcale duza i ciezka nie byla!
Maja
najrozmaitsze wyroby ze srebra: puzderka i pudeleczka rozmaitego
rodzaju (od maciupenkich na tabletki, po calkiem spore na inne skarby),
bizuterie, oczywiscie, a nawet takie specjalne tuby. Zapytalam do czego
one sluza, okazalo sie, ze wklada sie do nich listy!!! Pewnie wysylane
przez poslanca 🙂

Oto owe tuby na listy. Z tylu widac puzderka na tabletki.

2. tradycyjne omanskie naszyjniki. Duze i ciezkie, nie wiem, jak one to nosily!

3. tradycyjne omanskie noze. Omanczycy
chyba byli (sa?) waleczna nacja, poniewaz noze te sa bardzo popularne.
Ogladalismy tez laske, z pozoru zwykla laska, a tu sprzedawca nagle
ciach, wyciaga ze srodka sztylet!! I jeszcze mowi, ze dobrze taka laske
trzymac w aucie, ‘tak na wszelki wypadek’!!!!

4. Szale (po angielsku zwane pashmina,po polsku nie wiem)
5. Kadzidlo (frankincense). Omanskie
kadzidlo jest podobno najlepsze. Kladzie sie to kadzidlo do specjalnych
‘chalupek’, w ktorych sie je pali. Kupilam sobie pudeleczko kadzidla z
bursztynem. W domu nakadzilam, i mi pozniej pachnialo jak w kosciele
podczas mszy (wiecie, gdy ksiadz chodzi z takim czyms na lancuchu i
wymachuje tym, robiac dym? O wlasnie, dokladnie tak pachnie to
kadzidlo).

6. O dziwo sporo bylo bursztynu.

Oczywiscie mnostwo perfum, odziezy, czapeczki (zdjecie w poprzednim wpisie), wyrobow z drewna…

Teraz bedzie troszke o ludziach. Pisalam juz, ze sa bardzo uprzejmi i
przyjacielscy (moja znajoma z Jordanii wlasnie to potwierdzila –
powiedziala, ze Omanczycy sa najmilszym narodem z krajow zatoki).

To dzis o ubiorach. Najpierw faceci.
Sa
(moim zdaniem, oczywiscie) przystojniejsi od Katarczykow. I inaczej sie
ubieraja. Katarski stroj meski ma kolnierzyk, jest zapinany na guziki,
i ma mankiety, a przy nich spinki. Na glowie chusta, z czarnym kolkiem.
Stroj ten mozecie zobaczyc tutaj.

Omanczycy rowniez nosza biale suknie, zwane dishdasha, ale nie maja one kolnierzyka, ani mankietow, i sa zapinane z przodu mniej wiecej do pasa. Dishdasha jest czesto ozdobiona kolorowa lamowka, a przy szyi wisi taki ozdobny troczek, chwost, najczesciej w kolorze lamowki.

No
i rozni sie nakrycie glowy – Omanczycy nosza albo turbany wykonane z
kolorowych chustek (taki sam sposob wiazania u kazdego Omanczyka), albo
male, drogie, haftowane czapeczki.

Stojacy
Omanczyk ma czapeczke, ten, ktory siedzi ma turban. Niekolorowy, bo
facet jest straznikiem w meczecie, i to jest jego stroj sluzbowy 🙂
Chwoscik przy szyi widac u tego w bialym, po jego prawej stronie,
musicie sie przyjzec.

Kobiety
natomiast nosza albo tradycyjne, kolorowe suknie (luzne, dlugie, i
ukrywajace ksztalty), albo czarne abbaye. Ale ksztalt abbaya jest inny
niz ten katarski – w Katarze abbaye sa piekne, eleganckie, i czesto w
subtelny sposob dopasowane. W Omanie abbaye to po prostu wielka plachta
czarnego materialu, bezksztaltna i niezbyt piekna. Omanki przegrywaja z
Katarkami jesli chodzi o mode 😦

A oto wybor czapek (na suku).

---

Now a bit about people. I wrote that they are very nice and friendly (my friend from Jordania just confirmed it – she said Omanis are the nicest nation in the Gulf region).

Today about outfits. First men.

They are (in my opinion, of course) more handsome than Qataris. And they dress differently. Qatari outfit has a collar, is buttoned, and it has cufflings. On head they wear scarf, with black circle (you can see it here.

Omanis also wear white outfits, called dishdasha, but they don’t have either collar or cufflings, and they are buttoned half way down only. Dishdasha has a thing hanging down by the neck (see the photo above, guy in white has it on his right hand side, you have to look closely to see it).

And head cover is different – Omanis wear either turbans made of colourful scarf (they all have the same type of tying the turban), or small, expensive, embroided hats.

Women wear either traditional colourful dresses (long, loose, hiding shape), or abbayas. But abbaya’s shape is different than the one Qatari women wear – in Qatar abbayas are lovely, ellegant, very often quite fitted (in a very subtle way, of course). In Oman abbayas are just a black piece of huge material, no shape and no beauty in it. Omani women loose with Qatari ones when it comes to fashion 😦

A podobno Sindbad pochodzi z Omanu! Ale Oman ma nie tylko Sindbada. Ma rowniez Sultana!

Omanem
rzadzi ta sama rodzina sultanska, juz od ponad 250 lat. Aczkolwiek
przed rokiem 1970 ludzie w Omanie zyli w ciemnogrodzie. Ojciec
wspolczesnego sultana byl wladca okrutnym, i nie dbal o swoj lud –
Oman byl jednym z najbiedniejszych panstw swiata, ludzie nie mogli
chodzic do szkol, byli odcieci od wszelakiej techniki (jako ze technika
to narzedzie szatana), nie bylo zadnej opieki medycznej… wiekszosc
Omanczykow byla bezrobotna, niewyksztalcona, i zyla w ciaglym strachu o
swoje zycie.

Dopiero w 1970 roku, kiedy to Sultan Qaboos bin
Said (syn okrutnego wladcy) objal tron, Oman rozpoczal swoj rozwoj.
Sultan Qaboos powrocil ze szkol w Anglii, zobaczyl jak zle sie powodzi
jego ludowi, postanowil to zmienic. Udalo mu sie. Mlody sultan nie
tylko jest przystojny i inteligenty, jest on rowniez bardzo szczodry
dla swojego ludu. Nic wiec dziwnego, ze Omanczycy go kochaja. A Oman jest rozwinietym krajem, ktory jednak zachowal tradycje, kulture, i pozostal typowo arabski.

Oman
jest prawdziwy. Nie tak jak Dubaj, czy nawet i Katar, gdzie wiekszosc
mieszkancow to cudzoziemcy, ktorzy przylatuja do pracy. W Omanie
mieszkaja Omanczycy, i ci Omanczycy pracuja! Tak tak, pracuja. Ciezko
uswiadczyc pracujacego Katarczyka (chyba ze mowimy o policjantach,
ewent. wyzszych stanowiskach biurowych); natomiast w Omanie cala
obsluga hotelowa, w sklepach, czy restauracjach to Omanczycy.

Wrocilismy juz z Omanu, i musze przyznac, ze po Omanie znielubilam Katar odrobine.
Ale od poczatku.

Na lotnisku nikt sie nawet nie zainteresowal moja ciaza – ani przy odprawie, ani przy wpuszczaniu mnie na samolot, ani w samolocie. Obyloby sie bez zaswiadczenia od lekarza.*

Lot Katar-Oman trwa nieco ponad godzine. Na lotnisku w Omanie dostalismy wize (nie bylo z tym problemu jako ze jestesmy rezydentami Kataru, czyli innego kraju zatoki). Wiza kosztowala 3 riale omanskie (OR). Waluta omanska jest bardzo droga – drozsza od angielskich funtow, 1OR kosztuje okolo 10 zlotych!!!**

Czekalo na nas auto przyslane z hotelu. Pierwsza rzecz, ktora rzucila mi sie w oczy, jeszcze na lotnisku, a ktora potwierdzila sie pozniej, to to, jak bardzo Omanczycy sa przyjacielscy! Katarczycy (ok, nie wszyscy, uogolniam, ale mowie o wiekszosci) sa aroganccy, bezczelni i chamscy. Omanczycy to zupelne przeciwienstwo – mili, pomocni, zawsze usmiechnieci! I sie nie gapia (w Katarze bardzo sie gapia, caly czas).

Juz sama droga z lotniska do hotelu (Crowne Plaza) pozwolila mi sie zakochac w Omanie. Katar to pustynia, Doha to plac budowy. Oman to oaza, pelna zieleni, ze swiezym powietrzem, cudnymi budynkami, pieknymi meczetami, zatoka, gorami, kierowcami, ktorzy wiedza, jak sie jezdzi i do czego jest kierunkowskaz…

To tyle tytulem wstepu, ciag dalszy nastapi.

* Nie w drodze powrotnej! Wracajac z Omanu najpierw poproszono mnie o zaswiadczenie lekarskie na lotnisku, przy odprawie, pozniej w samolocie, stewardeska poszla gdzies sprawdzac (pewnie do kapitana) czy moge leciec… pewnie dlatego, ze lot byl opozniony o godzine kapitan nie chcial sobie glowy zawracac ciezarna baba, wiec udalo mi sie wrocic do Kataru.
** Kto wie, jaka jest najdrozsza waluta swiata? Bardzo mnie to ciekawi, jak ktos wie, niech sie podzieli ta informacja

Oman – widok ogolny

Nasz hotel – Crowne Plaza