O rany. Trojka dzieci w domu (dwojka mojej siosty i jedno nasze), wiek 7, 3 i 0. Halas nieziemski, harmider ciagly. Wieczne awantury, zabawy, placze, rozbite nosy, glowy, siniaki i rany. Z drugiej strony troche spokoju dla nas – nie trzeba tych dzieci wiecznie zabawiac.

Obliczylismy z Mattem, ze jesli chcielibysmy, aby roznica wieku pomiedzy Zuzia a naszym kolejnym dzieckiem byla taka jak pomiedzy Czarkiem a Zuzia, to juz nie dotrzymalismy terminu (powinnam zajsc w ciaze na poczatku stycznia). Mama optymistycznie stwierdzila: nie szkodzi, moze bedzie wczesniak…

Moze to i prawda, ze im wiecej dzieci, tym bardziej sie soba zajmuja? Jaka ilosc dzieci jest optymalna, dla rodzicow, znaczy sie? I w koncu jaka roznica wieku jest najlepsza?

Gee! Three kids at home (two of my sister’s and one ours), age 7, 3 and 0. Incredible noise, constant noise. Constant fights, playing, crying, bleeding noses, heads, bruises and cuts. On the other hand a bit of peace for us, adults – you don’t have to play with the kids all the time.

We calculated with Matt that if we wanted the age difference between our kids to be the same as between Zuzia and Czarek, we already missed our deadline (I should have gotten pregnant in the beginning of December). My mum optimistically said: it’s not a problem, maybe it will be born a bit earlier…

Maybe it’s true, that the more children, the more they play with each other? What number of kids is best from parents’ point of view? What age difference is the best?

Kiedys usiadlam Czarkowi na karabinie. To bylo dawno. Dzieciak do dzisiaj mi wypomina, ze ciocia usiadla, a karabin zrobil trach. Wyjscia nie mialam. Na gwiazdke kupilam mu wielki karabin (wiem, bardzo zle. Nie powinnam. Sama potepiam. Ale ten wyrzut w jego oczach…).

Zapakowalam ten karabin w piekny papier, w Mikolaje i gwiazdki. Poszlismy nadac go jako ‘delikatny’. Celnik przeswietla nasze pudlo, w pewnym momencie wykrzyknal z wyraznym przerazeniem malujacym sie na jego twarzy:

– O cholera!!!

Zawolal swoich wspolpracownikow. Wszyscy skupieni nad tym monitorem, patrza. Oczywiscie na ekranie komputera maluje sie wyraznie olbrzymi karabin. Matt tlumaczy:

– Toz to plastik, za lekkie na karabin…

Celnik zawolal swojego przelozonego. Tamten oglada nasze nieszczesne pudelko z kazdej strony, powieksza, obraca obraz….

Zamieszanie sie zrobilo niemale.

W koncu przelozony stwierdzil, ze nie widzi mechanizmu zapalnego, wiec pewnie to rzeczywiscie jest zabawka…

Panowie byli tak podekscytowani calym zdarzeniem, ze zapomnieli nam oddac karty pokladowe.

Jestem pewna, ze beda mieli o czym gadac przez dlugi czas. 🙂

Long time ago I sat on Czarek’s gun. Until today he remembers it and keeps telling me that auntie sat on the gun and it cracked. I had no choice. I bought him a huge gun for Christmas (I know it’s bad. I shouldn’t. I don’t approve of gun toys at all. But his eyes…)

I wrapped the gun in Christmas paper. We wanted to check it as fragile. The custom officer exrays our box. Suddenly his face becomes very scared and he shouts:

– Bloody hell!

He called his colleagues. They all gathered around the screen, looking.

Of course on the screen there is a very clear picture of a big gun. Matt tries to explain:

– But this is plastic, it’s not heavy enough to be a gun…

The officer called his supervisor. The supervisor is looking at our box, from every possible angle, he’s making it bigger to see better…

It all became a big thing all of a sudden.

Finally the supervisor decided, that he doesn’t see the firing mechanism, so most probably it is a toy…

The guys were so excited about the whole thing that they forgot to give the boarding passes back to us.

I’m sure they’ll have something to remember for long time 🙂

Juz jestem w domu. Alez super…

Uswiadomilam sobie, jak bardzo tesknilam za Polska, jak ja ta Polske lubie, te przykurczone drzewa, szare bloki, nawet (o zgrozo!) podoba mi sie ten chlodek (ja zazwyczaj nienawidze zimna!).

Finally home. Great…

I realized how much I missed Poland, how much I liked Poland, grey buildings, trees, even (oh no!) I like the cold (normally I hate cold!)

Nie mam w zasadzie nic do napisania, poniewaz zbyt zajeta jestem pakowaniem. Chcialam sie tylko pozegnac, przynajmniej do czasu az dojade do domu, co bedzie w sobote wieczorem.

Czeka nas dluuugi, 20 godzinny lot. Czterema samolotami, z trzema przesiadkami. Przezyjemy. Bedzie dobrze. Pa.

I don’t really have anything to write, because I’m preoccupied with packing. I just wanted to say good bye, at least till I get home, that is on Saturday night.

It’s going to be loooooong, 20 hours fight. Four planes, with three stops. We’ll survive. It’s gonna be ok. Bye.

Zuzia podchodzi dzisiaj do mnie (od tylu), klepie mnie w tylek i mowi pelnym milosci glosem:

– Mama, ty duza dziewczyna jestes!

Kolejny jej ulubiony tekst to:

– Mama, jestes taka mieciutka…

No coz, duza, mieciutka… czegoz chciec wiecej 😉

Zuzia comes to me today (from behind), she gives me a smack on my bum, and she says with the voice full of love:

– Mummy, you are a big girl!

Another favourite is:

– Mummy, you are so soft…

Well, big, soft girl.. nothing else necessary.

Ja tam sie do zycia w Katarze nie nadaje. Wczoraj bylismy w odwiedzinach u naszych znajomych. Ozesz, jacyz oni sa szykowni!

Sztucce maja robione przez lokalnego artyste, talerze wielkosci kola od wozu (gdzies przeczytalam, ze im wieksze talerze w restauracji tym bardziej ekskluzywna restauracja), serwuja przystawke wielkosci orzeszka (nawet nie wiem, co to bylo!), a na glowne danie podaja curry z trawa cytrynowa i bambusem (przepyszne, zreszta)! Jakby tego bylo malo, narzuty na kanapy maja ze najdrozszego sklepu w Katarze, a za zrobienie ogrodu placa 6 tysiecy i sie jeszcze ciesza, ze to tak tanio (fakt, ogrod duzy, i byl zapuszczony, teraz wyglada pieknie, ale 6 tysiecy????).

My kupilismy nasze sztucce w supermarkecie, telerze tez, narzut na kanapy nie mamy w ogole, za to mamy mase rzeczy zakupionych na suku, no i ogrod sama kopie (znow mnie miesnie bola).

Prosze mnie zle nie zrozumiec, ja ich nie krytykuje, pani domu wlozyla wiele trudu w przygotowanie tego obiadu, widac, ze sie bardzo starala. No i oni po prostu maja taki styl zycia.

Wyglada na to, ze cudzoziemcy tutaj prowadza taki wystawny, szykowny styl zycia, ze sprzataczkami, sluzacymi, ogrodnikami, pieknym domem wyposazonym w drogie sprzety i ozdobionym kosztownymi rzezbami, obrazami, i innymi duperelami.

Ja tez bym tak chciala. Tylko wiecie, ja nie naleze do elity, bo mi szkoda wydac tysiac riali na przescieradlo, skoro na suku moge sobie kupic przescieradlo za 20. Nie jestem wystarczajaco szykowna. Ja sie do zycia w Katarze nie nadaje 🙂

I’m not good enough to live in Qatar. Yesterday we went to visit our friends. Oh, how posh they are!

Their cutlery is made by a local artist, their plates are as big as wheels (I read somewhere that the bigger the plates the posher the place is), they serve a tiny starter (I don’t even know what it was!), and the main is curry with lemon grass and bamboo (very, very tasty)! As if this wasn’t enough, their sofas throwovers are from the most expensive shop in Qatar, they pay £1000 to do the garden up, and they are happy it’s so cheap (the garden is big indeed, and it was in pieces, but £1000???).

We bought our cutlery in the supermarket, the same with plates, we don’t have sofas throwovers, instead we have lots of stuff bought in the souq, and I dig my garden myself (I have muscle ache again).

Don’t understand me wrong, I’m not criticizing them, she put a lot of effort to prepare this dinner, she tried really hard. Besides this is their life style.

It looks like expats here live like this, this posh life with cleaners, servants, maids, gardeners, beautiful villa with expensive furniture, trendy paintings and sculptures.

I also would like to have it. But you know, I don’t belong to the elite, because I can’t bring myself to spending 1000 QR on the sheet, if I can buy a sheet for 20 QR on the souq. I’m not posh enough. I’m not good enough to live in Qatar 🙂